หนึ่งสัปดาห์แห่งการพักผ่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
บ่ายวันทีสาม จ้าวหยูชวนลู่เหรินไปซูเปอร์มาร์เก็ตแถว ๆ ที่พัก
เขาต้องการสำรองเสบียงสำหรับการสอบใหญ่ครั้งสุดท้าย สุดท้ายก็ซื้อขนมมาเต็มสองถุงใหญ่ ส่วนของที่กินเป็นข้าวได้จริง ๆ มีเพียงขนมปังหนึ่งกล่อง
ตอนชำระเงิน พนักงานสาวในเสื้อกั๊กสีแดงจ้องลู่เหรินอยู่นาน "เอ่อ... คุณคือลู่เหรินในรายการคนนั้นใช่ไหม?"
ลู่เหรินพยักหน้าให้ด้วยความแปลกใจเล็กน้อย
คิดไม่ถึงว่าตอนนี้เขาจะดังขนาดนี้แล้ว?
อีกฝ่ายหยิบมือถือออกมาทันที "ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ?"
ลู่เหรินไม่ปฏิเสธตามธรรมชาติ "ได้สิ"
เธอยื่นมือถือให้จ้าวหยูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "ช่วยถ่ายให้หน่อยนะคะ"
จ้าวหยูรับมือถือมา ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ พูดด้วยความแปลกใจ "เธอไม่รู้จักฉันเหรอ?"
พนักงานมองเขาอีกสองสามที จู่ ๆ ก็นึกออก "คุณก็อยู่ในรายการด้วย"
จ้าวหยูฉีกยิ้ม "ใช่"
"คนที่ไต่จากอันดับเก้ามาเป็นอันดับแปดคนนั้นน่ะเหรอ?"
"ถ่ายรูปกันเถอะ..."
พนักงานยืนไปข้างลู่เหริน จ้าวหยูเป็นคนกดชัตเตอร์
ถ่ายเสร็จ เธอดูรูปอย่างละเอียด "เบลอนิดหน่อย"
จ้าวหยูถ่ายให้อีกรอบ
ตอนเดินออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต เขายัดถุงของสองถุงใหญ่ให้ลู่เหรินทั้งหมด "ฉันหงุดหงิดนิดหน่อย นายถือไป!"
ลู่เหรินยิ้ม "ก็ได้ คราวหน้าฉันถ่ายให้"
...
เย็นวันทีสี่ ลู่เหรินทำโครงร่างงานวิจัยฉบับแรกเสร็จ
รวมทั้งหมดสิบหกหน้า
เขาตรวจสอบรูปแบบเสร็จ ก็ส่งไปที่อีเมลของหลินเจี้ยนตง
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หลินเจี้ยนตงก็โทรมาว่า "โครงนี้ดูใช้ได้นะ แต่รกไปหน่อย"
ลู่เหรินจับความหมายของประโยคนี้ได้ "อาจารย์ หมายถึงเนื้อหาเยอะเกินไปใช่ไหมครับ?"
หลินเจี้ยนตงพูด "ใช่ ฉันดูแล้ว ที่นายเขียนมีทั้งการศึกษาแบบย้อนหลัง การติดตามผลไปข้างหน้า การตรวจคัดกรองครอบครัว แล้วยังอยากสร้างขั้นตอนมาตรฐานอีก"