หลังจากกู้หยานกับพวกทั้งสามคนจากไป
ลู่เหรินเปิดสมุดบันทึกที่กู้หยานส่งให้ พลิกดูจากหน้าแรกไล่ไปเรื่อยๆ
เตียง 18 เป็นผู้ป่วยติดเชื้อในปอด ตอนกลางคืนระดับออกซิเจนในเลือดทรงตัวแล้ว
เตียง 22 วินิจฉัยว่าเป็นภาวะหัวใจห้องบนสั่นพลิ้วชนิดเฉียบพลัน ตอนเช้ามืดปรับยาต้านการเต้นผิดจังหวะแล้ว อัตราการเต้นของหัวใจตอนนี้ควบคุมไว้ที่ประมาณ 90 ครั้ง
เตียง 27 เป็นโรคหอบหืด ตอนตีสามกว่าๆ ต้องพ่นยาอีกสองครั้ง ต้องเฝ้าสังเกตความถี่การหายใจอย่างใกล้ชิด
บันทึกของกู้หยานละเอียดมาก
เขาถึงกับทำเครื่องหมายเวลาที่อาการเปลี่ยนแปลงหลายครั้งไว้ด้วย
ข้างๆ ยังวาดลูกศรชี้ขึ้นด้านบน เพื่อเตือนแพทย์ที่มารับเวรว่าต้องระวังอะไร
จ้าวหยูยืนดูอยู่ข้างๆ สักพัก แล้วพูดเสียงเบา "ให้ตายเถอะ สมุดรายงานตัวของกู้หยานนี่ทำเป็นเหมือนบันทึกการทดลองเลย โคตรเจ๋ง!"
"อ่านรู้เรื่องก็พอ" ลู่เหรินส่งสมุดบันทึกให้ถังเสี่ยวถัง "เราลองไปเช็กเตียงสำคัญสามเตียงอีกรอบไหม?"
ถังเสี่ยวถังรับสมุดมา พูดอย่างสงสัย "ไม่รออาจารย์สั่งก่อนเหรอ?"
"อาจารย์กำลังส่งเวรอยู่ที่ห้องช่วยชีวิต" ลู่เหรินมองไปที่อาจารย์พี่เลี้ยงจูปินซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล "เราแค่ทำการเยี่ยมผู้ป่วยขั้นพื้นฐาน ถ้าพบความผิดปกติจะรายงานทันที"
"ได้" จ้าวหยูพยักหน้า แล้วหยิบกระดาษบันทึกเปล่าสามแผ่นจากเคาน์เตอร์พยาบาล
เมื่อวานที่แผนกผู้ป่วยนอก หน้าที่ของเขาส่วนใหญ่เกี่ยวกับการถามประวัติและการตรวจร่างกาย
แต่พอมาอยู่ห้องพักรอสังเกตอาการ จังหวะการทำงานต่างไปโดยสิ้นเชิง