ลู่เหรินเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตู
ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา
เขาสูงไม่มาก ราวๆ หนึ่งเมตรเจ็ดสิบกว่าๆ รูปร่างผอม สวมเสื้อโปโลสีน้ำเงินเข้ม
สีหน้าของเขาเรียบเฉย กวาดตามองทั่วห้องประชุมรอบหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงไปนั่งตรงกลางแถวหน้า
ตลอดทางเขาไม่พูดกับใครสักคำ
“คนนั้นคือจางเหมียว” เฉินเยว่โน้มตัวมากระซิบ “คนจากมหาวิทยาลัยเรา เป็นตัวท็อปเลยล่ะ”
ลู่เหรินถามอย่างสงสัย “เก่งด้านงานวิจัยเหรอ?”
“ได้ยินว่ามีบทความในวารสารนานาชาติขั้นสูงตั้งสิบกว่าฉบับ...” เฉินเยว่จุปาก “งานวิจัยเก่งแค่ไหนฉันไม่รู้ แต่ความสามารถในการตีพิมพ์บทความนี่ เก่งจริงๆ!”
ลู่เหรินไม่ได้พูดอะไร
บทความในวารสารนานาชาติขั้นสูงสิบกว่าฉบับ ถือว่าเกินธรรมดาจริงๆ!
แต่จำนวนบทความไม่ได้หมายความว่าคุณภาพจะดีเสมอไป บางชิ้นเป็นบทความปริทัศน์ บางชิ้นเป็นรายงานผู้ป่วย บางชิ้นอาจแค่มีชื่อพ่วงอยู่ด้วยเท่านั้น
ถ้าจะดูว่างานไหนมีน้ำหนักจริงๆ ต้องดูว่าอยู่ควอไทล์ไหน ค่าดัชนีผลกระทบเท่าไร และเป็นผู้นำการวิจัยหรือเปล่า
ถึงอย่างนั้น ต่อให้พูดอย่างไรก็ต้องยอมรับว่า คนที่ตีพิมพ์ได้มากขนาดนี้ตั้งแต่ยังเรียนปริญญาตรี ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา
……
หลังจากจางเหมียวนั่งลง เขาก็หยิบสมุดโน้ตกับปากกาออกจากกระเป๋ามาวางบนโต๊ะ จากนั้นก็นั่งรอเงียบๆ ไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และไม่คุยกับใคร
ตอนนั้นเอง กู้หยานเดินไปด้านหน้าเพื่อทดสอบไมโครโฟน
“ทุกคนเงียบกันสักครู่นะครับ พิธีเปิดค่ายกำลังจะเริ่มแล้ว กรุณาปิดเสียงโทรศัพท์ด้วยครับ”
ห้องประชุมค่อยๆ เงียบลง เมื่อถึงเวลาแปดโมงครึ่งพอดี คณะกรรมการก็ทยอยเข้ามา
คนที่เดินนำหน้าเป็นชายวัยห้าสิบกว่า ผมหงอก สวมแว่นกรอบทองและสูทสีเข้ม
เขาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาปริญญาเอกของกู้หยาน และเป็นหัวหน้าคณะกรรมการค่ายฤดูร้อนครั้งนี้ ชื่อหวังกั๋วผิง รองอธิบดีโรงพยาบาลเซียะเหอเมืองเจียง
ด้านหลังมีศาสตราจารย์ตามมาอีกหลายคน ลู่เหรินรู้จักอยู่สองคน ทั้งคู่เป็นผู้เชี่ยวชาญที่เคยปรากฏตัวในวาไรตี้