จุดเล็กๆ จุดนี้ไม่เห็นได้ชัดนัก
ถ้าไม่ใช่การสังเกตทางการแพทย์ในระยะยาว ก็อาจมองข้ามไปได้ง่าย
ลู่เหรินไม่ได้ส่งเสียงทันที แค่หันไปมองคนไข้อีกครั้ง
ชายคนนั้นเร่งรัดให้ระงับปวดตลอดเวลา และรู้สึกต่อต้านการซักประวัติของลวี่เติงเฉิงบ้าง
มาโรงพยาบาลหลายครั้งเพราะปวดท้อง ตอนนี้ก็รีบร้อนขอใช้ยาแก้ปวด
ข้อมูลเหล่านี้ถ้าดูแยกกัน ก็ไม่ได้บอกอะไรได้มาก
แต่เมื่อรวมเข้าด้วยกัน มันทำให้ลู่เหรินรู้สึกถึงความระแวงขึ้นมาเล็กน้อย
ในชาติก่อน ตอนที่ลู่เหรินหมุนเวียนอยู่ที่แผนกฉุกเฉิน เขาเคยเจอ "คนติดยา" อยู่ไม่น้อย หลายคนตรงไปที่แผนกฉุกเฉินเพื่อขอฉีดยาแก้ปวด
ดังนั้นทุกครั้งที่เจอสถานการณ์แบบนี้ เขาจะรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาในใจ
...
ลู่เหรินไม่ได้เตือนคนไข้โดยตรง และไม่ได้พูดความคาดเดาของตัวเองออกไปหน้ากล้องถ่ายทอดสด
แต่พอตอนที่ลวี่เติงเฉิงกำลังจะเขียนใบสั่งยา เขาก็พูดเบาๆ ว่า "อาจารย์ลวี่"
ลวี่เติงเฉิงหยุดชะงัก หันมามองลู่เหริน "อือ มีอะไรหรือ?"
ลู่เหรินลดเสียงลง "ตอนที่คนไข้ยกมือขึ้นเมื่อกี้ ผมสังเกตเห็นรอยเข็มเล็กๆ ที่ปลายแขนของเขา อีกอย่าง เขาเน้นย้ำว่าต้องระงับปวดทันที ค่อนข้างต่อต้านการซักถามเพิ่มเติม"
เขาพูดจบก็ไม่ได้ลงความเห็นอะไรต่อ แค่บอกข้อมูลที่ตัวเองเห็นให้อาจารย์ผู้สอนฟัง
ลวี่เติงเฉิงมีสีหน้าตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าถูกคำพูดนี้ทำให้ตกใจ เขาพูดเบาๆ "แน่ใจนะว่าเห็นรอยเข็ม?"
ลู่เหรินพยักหน้า "คล้ายๆ ครับ ผมไม่แน่ใจสาเหตุ แค่คิดว่าน่าจะต้องระวังไว้"