คำพูดนี้ทำให้คนตระกูลเพ่ยโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที
เพ่ยชิงชิงเป็นคนแรกที่อดทนไม่ไหว ใบหน้าเล็กแดงก่ำ เอ่ยโต้กลับว่า “ท่านประมุขตระกูล! เพราะเหตุใดกัน! พี่สะใภ้ใหญ่ไม่คู่ควรตรงไหน?!
พี่สะใภ้ใหญ่เป็นม่ายมาห้าปี อดทนตรากตรำพยุงครอบครัวทั้งบ้านขึ้นมา เพราะเหตุใดจึงต้องฝืนใจแบ่งปันสามีกับหญิงอื่นด้วย!
พี่ชายใหญ่เปลี่ยนใจไปแล้วก็คือเปลี่ยนใจไปแล้ว! เพราะเหตุใดพี่สะใภ้ใหญ่ยังต้องเจ็บช้ำอีก! ข้าดูแคลนพี่ชายใหญ่!
เพ่ยหยวนซิวกวาดสายตาเย็นชาไปยังเหล่าผู้อาวุโสตระกูล น้ำเสียงเย็นเยียบหนักแน่น “ท่านผู้อาวุโสทุกท่าน สิ่งที่พี่สะใภ้ใหญ่ทุ่มเทมาตลอดหลายปีนี้ คนทั้งหมู่บ้านล้วนเห็นกับตา
ยามพี่ชายใหญ่ตกต่ำ พี่สะใภ้ใหญ่ก็ไม่เคยทอดทิ้ง
ยามพี่ชายใหญ่ได้ดิบได้ดี พี่ชายใหญ่กลับมีใจให้หญิงอื่น
บัดนี้ยังจะบีบให้พี่สะใภ้ใหญ่กล้ำกลืนความอัปยศ ยอมเป็นชายาเสมอ เพื่อรักษาหน้าตาและเกียรติยศของพี่ชายใหญ่อีกหรือ?
หากเป็นเช่นนี้ ข้า เพ่ยหยวนซิว จะเป็นคนแรกที่ไม่ยอม!
เถาสีโกรธจนตัวสั่น ดวงตาแดงก่ำ เอ่ยว่า “ข้าแก่จนป่านนี้แล้ว ไม่เคยเห็นใครรังแกคนกันถึงเพียงนี้!
ลูกสะใภ้ของข้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง ทั้งยังเพียบพร้อมด้วยคุณธรรม เหตุใดต้องหลีกทางให้คนนอกด้วย?
ชายาเสมอหรือ? ข้าไม่ยอมรับ! ตระกูลเพ่ยของข้ามีภรรยาเอกได้เพียงคนเดียว นั่นก็คืออวี่เหนียวของข้า!
หากยืนกรานให้หญิงสองคนปรนนิบัติสามีคนเดียวกัน การแต่งงานนี้ก็ต้องสิ้นสุด! การหย่าขาดนี้ต้องเกิดขึ้นให้ได้!
เพ่ยหมานซานโกรธจนอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ประสานมือคารวะประมุขตระกูลด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว “ท่านประมุขตระกูล เรื่องในวันนี้ ข้าตัดสินใจแล้ว
ตระกูลเพ่ยของข้าไม่คิดพึ่งพาอำนาจวาสนาเช่นนี้!
ต่อให้ไม่ต้องการตำแหน่งแม่ทัพและอำนาจบารมี ไม่ต้องการความรุ่งเรืองในเมืองหลวง ข้าก็จะไม่ยอมให้อวี่เหนียวของข้าถูกหยามแม้แต่น้อย!