“เฉิงเจิ้งหง แกมันไร้ยางอาย! เรื่องทั้งหมดเห็น ๆ อยู่ว่าแกเป็นคนส่งสัญญาณบอก แต่แกกลับปัดตัวเองออกจากเรื่องได้อย่างหมดจด ทุกอย่างก็ให้ฉันเป็นคนทำมาตลอด หลายปีมานี้แกเตรียมพร้อมไว้แล้วใช่ไหมว่า ถ้าเรื่องแดงขึ้นมาเมื่อไร ก็จะให้ฉันรับผิดแทน?”
“เฉิงเจิ้งหง แกคู่ควรกับความรู้สึกที่ฉันมีให้แกมาตลอดหลายปีไหม เฉิงเจิ้งหง! แกอย่าหวังว่าจะตายดี! ฉันจะให้แกตายไปพร้อมกับพวกเรา! ตายให้หมด! ทุกคนต้องตาย!”
หลิวจินเหมย์คลุ้มคลั่ง กวัดแกว่งมือคว้าไปทั่ว ตอนนี้เธออยากฉีกเฉิงเจิ้งหงกินทั้งเป็นเสียเหลือเกิน
“คนลงมือคือแก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน!” เฉิงเจิ้งหงโต้กลับ “หลายปีมานี้แกไม่ได้เสวยสุขหรือไง ถ้าไม่มีฉัน หลิวจินเหมย์อย่างแกคงยังไม่รู้เลยว่าต้องไปเสิร์ฟอาหารอยู่ร้านไหน! หลายปีมานี้ในฐานะคุณนายเฉิง แกมีชีวิตหรูหราสุขสบายไม่พอหรือไง?”
อู๋อินแค่ตั้งใจหยั่งเชิงดูเท่านั้น ไม่คิดว่าจะได้ยินความจริงเรื่องการตายของแม่ตัวเองโดยตรงขนาดนี้
ไช่เยว่บอกว่าไช่ฉู่เชินมีข้อสงสัยอยู่บ้าง ตอนนี้ข้อสงสัยนั้นกลับกลายเป็นความจริงแล้ว
“เฉิงเจิ้งหงเอ๋ย เฉิงเจิ้งหง แล้วก็แก หลิวจินเหมย์ พวกแกสองผัวเมียมันงูพิษชัด ๆ ช่างเหมาะสมกันจริง ๆ” อู๋อินฟาดฝ่ามือใส่เฉิงเจิ้งหงทันที
ฝ่ามือนี้ออกแรงเต็มที่ จนฟันของเฉิงเจิ้งหงหลุดร่วงไปหลายซี่
“ครอบครัวพวกแกนี่น่าขยะแขยงจริง ๆ! ไปลองลิ้มรสโทษทัณฑ์ในนรกอเวจีล่วงหน้ากันซะ!”
คนทั้งครอบครัวล้วนเป็นเดรัจฉานที่เห็นแก่ตัวและใจเหี้ยม ช่างเป็นครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียวกันดีจริง ๆ
อู๋อินข่มกลั้นแรงกระตุ้นที่จะฆ่าคนทั้งห้าของครอบครัวนี้คาที่ เธอกัดฟันค่อย ๆ ถอยออกจากคฤหาสน์ตระกูลเฉิงทีละนิด