แต่ก่อนที่หลิวหมิงจูจะทันได้ตั้งตัว เฉิงเจิ้งหงก็พุ่งเข้าไปหาเธออย่างกะทันหัน แล้วผลักเธอตกหน้าผาอย่างแรง ไม่ต่างจากตอนที่แม่ของเธอทำกับเฉิงอี้หนิงในวันนั้น
“ฉันส่งเธอไปอยู่เป็นเพื่อนแกแล้วนะ!” เฉิงเจิ้งหงถามอย่างกระวนกระวาย “อี้หนิง แกไปได้แล้วใช่ไหม?”
อู๋อินไม่ได้ตอบทันที แต่เปลี่ยนหัวให้ศพไร้หัวเป็นหัวของหลิวจินเหมย์ แล้วใช้เสียงของหลิวจินเหมย์ถามว่า “คุณพ่อคะ หัวนี้สวยไหมคะ”
ยังไม่ทันที่เฉิงเจิ้งหงจะได้พูด อู๋อินก็เปลี่ยนหัวเป็นของหลิวหมิงจู แล้วหัวเราะคิกคักถามต่อ “คุณพ่อคะ คุณว่าหัวนี้สวยกว่า หรือหัวเมื่อกี้สวยกว่าคะ”
เฉิงเจิ้งหงแทบฉี่ราด ยืนนิ่งเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะพูดอะไร
อู๋อินทำท่าราวกับยังไม่พอใจ แล้วส่ายหน้า “คุณพ่อรักเฉิงเป่าจูขนาดนั้น ตอนสอบเสร็จยังให้ฉันเรียนซ้ำเพื่อไปอยู่เป็นเพื่อนเขาเลย งั้นฉันเอาหัวของเฉิงเป่าจูดีกว่า”
อู๋อินยกมือชี้ไปทางเฉิงเป่าจู “คุณพ่อคะ เอาหัวของเขาให้ฉันด้วยสิคะ พอฉันกลายเป็นเฉิงเป่าจูแล้ว ต่อไปคุณพ่อก็จะรักฉันเหมือนรักน้องสาวใช่ไหมคะ”
เฉิงเป่าจูร้องลั่นด้วยความตกใจ กอดหัวตัวเองแล้ววิ่งหนีไปทั่ว พลางตะโกนไปด้วย
“คุณพ่อรักน้องชายที่สุด ถ้าอยากได้หัวฉัน เอาหัวน้องชายไปดีกว่า!”
เฉิงเป่าจูวิ่งไปหลบอยู่หลังเฉิงโหยวจู แล้วผลักเฉิงโหยวจูไปทางอู๋อินทันที
เฉิงโหยวจูไม่ทันตั้งตัว ตอนเซถลาไปข้างหน้าก็ยื่นมือไปคว้าเฉิงเจิ้งหงตามสัญชาตญาณ แล้วร้องขอความช่วยเหลือ “คุณพ่อ! ช่วยผมด้วย!”