เขาแนบปืนไว้ข้างต้นขา แล้วรีบเดินเลียบกำแพงเข้าไปในห้อง
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ ม่านหน้าต่างก็ปิดอยู่ แม้แต่ชายคนนี้ที่เป็นมือสังหารมืออาชีพก็ยังมองไม่ชัดว่ามีคนอยู่บนเตียงหรือไม่ เห็นเพียงราง ๆ ว่าผ้าห่มนูนขึ้นมา
อู๋อินตามเข้าไปอย่างเงียบเชียบ เธอนึกว่าพอมือสังหารเข้ามาในห้องของเธอแล้วจะยิงใส่เตียงทันที แต่เขากลับไม่ได้ทำแบบนั้น
มือสังหารถือปืนไว้เพียงเพราะเห็นว่าประตูห้องเปิดอยู่ จึงใช้ป้องกันตัว พอเข้าไปข้างในและแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว เขาก็เก็บปืน จากนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกล่องที่ถืออยู่ เทอะไรบางอย่างลงบนผ้าเช็ดหน้า แล้วค่อย ๆ เข้าไปใกล้ขอบเตียง
มือสังหารกระชากผ้าห่มออกอย่างรวดเร็ว แล้วเอาผ้าเช็ดหน้ากดไปทางหมอน แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศ เขาชะงักค้างด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าป่านนี้แล้วบนเตียงจะไม่มีใครอยู่
มือสังหารนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปทางห้องน้ำทันที
ประตูห้องน้ำก็เปิดอยู่เช่นกัน มือสังหารย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ แต่กลับยิ่งประหลาดใจ เพราะในห้องน้ำก็ไม่มีคนอยู่เหมือนกัน
อู๋อินอดหัวเราะไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาทันทีว่า “จะลองไปหาดูในตู้เสื้อผ้าไหมล่ะ? บางทีคนอาจซ่อนอยู่ในตู้ก็ได้”
อู๋อินเห็นกล้ามเนื้อของมือสังหารที่ถูกรัดด้วยชุดรัดรูปกระตุกวูบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาถูกเธอทำให้ตกใจไม่น้อย
มือสังหารรีบหยิบปืนพกออกจากกระเป๋า แล้วยกขึ้นเล็งไปทางอู๋อิน
“นายจะฆ่าฉันเหรอ?” อู๋อินประหลาดใจไม่น้อย ไม่คิดเลยว่าคนจนอย่างเธอก็จะมีวันที่ถูกตามฆ่า
ตอนแรกเธอยังนึกว่าคนที่มือสังหารจะมาฆ่าคือทานฉือ เจ้าของธุรกิจรายใหญ่เสียอีก