แม่อย่างเธอทิ้งลูกสาวที่คลุ้มคลั่งจนจำใครไม่ได้ไว้ที่บ้าน ให้แม่บ้านดูแลตามลำพัง ส่วนพวกเขากลับพาลูกชายคนโปรดมาพักที่โรงแรม
หลิวหมิงจูเก็บความแค้นไว้ในใจ แต่ไม่พูดออกมา เธอชินกับการแสร้งทำตัวว่าง่ายต่อหน้าพ่อแม่แล้ว
“แม่คะ หนูสืบได้ข่าวมาบ้างแล้วค่ะ” หลิวหมิงจูนั่งลงบนโซฟาแล้วพูดต่อ “ที่จริงหนูเคยส่งคนไปสืบเรื่องผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนเฉิงอี้หนิงเป๊ะคนนี้แล้วค่ะ แต่แปลกมาก เหมือนเธอโผล่มาจากอากาศเลย สืบหาเรื่องของเธอไม่ได้แม้แต่นิดเดียว”
“ดูเหมือนเธอจะสนิทกับประธานทานแห่งกลุ่มทานสือมาก วันนี้หนูเลยให้คนช่วยสืบเรื่องประธานทานแห่งกลุ่มทานสือต่อค่ะ”
“แม่รู้ไหมคะ เมื่อสามปีก่อน ประธานทานคนนี้ก็เคยเกิดเรื่องที่เดียวกับที่พวกเราผลักเฉิงอี้หนิงตกหน้าผาค่ะ”
“แม่ว่ามันบังเอิญไหมคะ? ที่เดียวกัน แถมเวลาห่างกันแค่ไม่กี่วัน หรือว่าตอนนั้นประธานทานจะช่วยเฉิงอี้หนิงไว้ แล้วรับเธอไปอยู่ด้วยคะ?”
“หลายปีมานี้เฉิงอี้หนิงไม่เคยปรากฏตัวเลย อาจเป็นเพราะตอนนั้นบาดเจ็บสาหัสจึงต้องพักรักษาตัว จนเพิ่งฟื้นตัวดีเมื่อไม่นานมานี้ถึงได้ออกมาก็ได้ค่ะ”
หลิวจินเหมย์มีสีหน้าตกตะลึง “จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง?”
พูดจบหลิวจินเหมย์ก็ส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้! เฉิงอี้หนิงตายไปแล้วชัด ๆ เมื่อคืนพวกเรายังเห็นวิญญาณของเธออยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”
“แม่คะ! พวกเราอาจถูกเฉิงอี้หนิงหลอกก็ได้!” หลิวหมิงจูพูด “ถ้าอู๋อินคือเฉิงอี้หนิงจริง เธอดูดวงเป็น จะมีวิธีขู่ให้คนกลัวบ้างก็ไม่แปลก บางทีการขู่พวกเราอาจเป็นแผนหนึ่งของเธอ เธอต้องการให้พวกเราลนลานกันเอง!”