ทานเจียอี้กำลังช่วยป้าในครัวหยิบของที่ใช้ทำซูชิออกมา พอได้ยินคำพูดของอู๋อินเข้าก็ตกใจจนสะดุ้ง
ถึงพวกเธอจะรู้เรื่องศาสตร์เร้นลับเพียงผิวเผิน แต่ก็รู้ว่าพลังชั่วร้ายไม่ใช่ของดี และการถูกพลังชั่วร้ายเกาะติดก็ยิ่งไม่ใช่เรื่องดี
“สองวันมานี้เหรอ?” คุณย่าจ้าวส่ายหน้า “เมื่อวานไปตลาดซื้อขายหยกมารอบหนึ่ง แล้วตอนบ่ายก็ไปโรงพยาบาล อยู่ที่โรงพยาบาลจนเก้าโมงกว่าแล้วถึงกลับบ้านเลย พวกเราก็อยู่บ้านจนกระทั่งเช้านี้ถึงมาที่นี่”
“หรือจะติดมาจากโรงพยาบาล? ที่โรงพยาบาลมีคนเสียชีวิตทุกวัน” คุณย่าจ้าวคาดเดา
“ไม่ใช่ค่ะ” อู๋อินส่ายหน้า “พลังชั่วร้ายกับพลังหยินไม่เหมือนกัน คนที่สัมผัสผู้เสียชีวิตจะติดพลังหยินมา แต่พลังหยินแบบนี้จะสลายไปอย่างรวดเร็ว แทบไม่ส่งผลกระทบต่อคนเลย ส่วนพลังชั่วร้ายนั้นต่างออกไป มักมาจากสิ่งชั่วร้าย เช่น ผีร้ายหรือเรื่องร้ายอย่างอื่น”
อู๋อินหยิบผ้ายันต์ไล่ปีศาจออกจากกระเป๋าพลางถาม “คุณลุงจ้าว คุณย่าจ้าว ตอนนี้รู้สึกไม่สบายตัวกันใช่ไหมคะ อย่างเช่นร่างกายหนักอึ้ง จิตใจไม่สดชื่น แถมยังขี้หนาวด้วย”
“ตรงทุกอย่างเลย!” คุณย่าจ้าวอุทานด้วยความตกใจ “เมื่อคืนพอกลับจากโรงพยาบาล ฉันกับคุณปู่จ้าวก็รู้สึกแบบนี้ ตอนแรกคิดว่าพักผ่อนไม่พอ แถมเพื่อนเก่าประสบเรื่องร้ายทำให้อารมณ์ไม่ดี ร่างกายเลยพลอยได้รับผลกระทบ พอกลับถึงบ้านพวกเราก็รีบเข้านอน คิดว่านอนสักตื่นคงจะดีขึ้น ไม่นึกเลยว่าพอตื่นเช้ามาจะยิ่งรู้สึกเหนื่อยกว่าเดิม”