“ฉันสนิทกับหมอเจ้าของไข้ เดี๋ยวพาคุณไปหาเขา” คุณลุงจ้าวพูด “เราเดินไปคุยกันไปเถอะ”
อู๋อินเดินตามคุณลุงจ้าวกับคุณย่าจ้าวกลับไปที่ตึกผู้ป่วยในอีกครั้ง
“เมื่อกี้คุณถามฉันว่ารู้สึกว่าเขามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า” คุณลุงจ้าวส่ายหน้า “หลังจากเขาฟื้นขึ้นมา ฉันก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติเลย”
“ใช่ เมื่อกี้เราคุยกันอยู่ไม่กี่นาที ลุงโหย่วยังบอกด้วยว่าพอออกจากโรงพยาบาลแล้วจะไปตกปลากับคุณลุงจ้าวอีก ตกปลาได้แล้วก็ให้ฉันทำปลาตุ๋นซีอิ๊วให้ เขาชอบกินเมนูนี้ ไม่เคยเปลี่ยนเลยสักหลายสิบปี” คุณย่าจ้าวพูดเสริม
คุณลุงจ้าวกับคุณย่าจ้าวไม่ได้บอกหมอเจ้าของไข้ว่าอู๋อินเป็นใคร เพียงขอให้หมอหาชุดพยาบาลมาให้อู๋อินเปลี่ยน
ลุงโหย่วเป็นบุคคลสำคัญที่มีอำนาจสูงส่ง ในที่สุดเขาก็ฟื้นขึ้นมา วันนี้จึงมีคนมาเยี่ยมเยียนไม่น้อย
อู๋อินเดินตามหลังหมอเจ้าของไข้เข้าไป ทันทีที่ผลักประตูเปิด พลังชั่วร้ายก็พุ่งปะทะใบหน้า เห็นได้ชัดว่าเรื่องร้ายภายในห้องนั้นดุร้ายเพียงใด
“ทุกท่านช่วยหลีกทางหน่อยครับ ผมเป็นหมอ ขอให้ผมกับพยาบาลเข้าไปสักครู่” หมอเจ้าของไข้ร้องบอกแขกที่มาเยี่ยมคนไข้ให้หลีกทางให้เขากับพยาบาล
เมื่อคนที่อยู่ข้างเตียงถอยออกไปหมดแล้ว อู๋อินจึงได้เห็นหน้าตาของชายชราที่นอนอยู่บนเตียง
เพียงแวบเดียว หัวใจของอู๋อินก็พลันกระตุกเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง
ลุงโหย่วที่นอนอยู่บนเตียงตรงหน้า ริ้วรอยทุกเส้นบนใบหน้าของเขาช่างคุ้นตาอู๋อินเหลือเกิน
ชายชราผู้นี้ก็คือนักเรียนใหม่ที่อู๋อินพบเมื่อคืนในตึกสร้างไม่เสร็จอย่างไม่ต้องสงสัย!