“จู่ ๆ ลูกผมก็กินเก่งขึ้นมาก แถมยังชอบดื่มเหล้าขึ้นมาด้วย เมียผมต้องซื้อเหล้ากับเนื้อกลับบ้านทุกวัน แล้วยังซื้อขนมมาอีกเยอะแยะ กับข้าว เนื้อสัตว์ แล้วก็ขนมแต่ละวันรวมกันหลายร้อยหยวน ลูกผมกินคนเดียวหมดเลยครับ”
“ถ้าไม่ซื้อให้ เขาก็เอาแต่ร้องว่าหิว ผมกับเมียคอยห้ามไม่ให้เขาดื่มเหล้า เขาถึงกับจะทำร้ายพวกเราด้วยครับ”
หวังฟาชวนพูดถึงตรงนี้ก็ร้อนใจจนทุบหัวตัวเองไปทีหนึ่ง “เมื่อก่อนลูกผมชอบเล่นเกมมาก แต่พอเริ่มมีอาการแปลก ๆ เขาก็ไม่เปิดคอมเลย จับมือถือก็ไม่ได้เล่นเกม เอาแต่เลื่อนดูคลิปไร้สาระพวกนั้น ทั้งตัวเหมือนถูกผีเข้าสิงเลยครับ”
แฟนที่ติดตามแล้ว: เด็กคนนี้เป็นโรคคลุ้มคลั่งหรือโรคซึมเศร้าอะไรพวกนี้หรือเปล่า?
แฟนที่ติดตามแล้ว: ต่อให้ป่วย คนที่เคยชอบเล่นเกมก็เลิกเล่นไม่ได้หรอก ฉันว่าโดนผีเข้าสิงจริง ๆ มากกว่า
หวังฟาชวนเห็นข้อความก็รู้สึกเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ใช่ครับ เมื่อก่อนใช้เข็มขัดฟาดยังเลิกเล่นเกมไม่ได้ ตอนที่บ้านไม่มีคอม เขาแอบไปร้านอินเทอร์เน็ตที่ตำบลทุกคืน ผมกับเมียจนปัญญาจริง ๆ กลัวว่ากลางดึกเขาออกไปข้างนอกแล้วจะไม่ปลอดภัย ก็เลยต้องซื้อคอมมาให้เล่นที่บ้านครับ”
“ยังไงก็ห้ามไม่อยู่แล้ว เล่นอยู่บ้านก็ดีกว่าออกไปเล่นข้างนอก อย่างน้อยก็อยู่ในสายตาพวกเรา ไม่ต้องไปคบค้าสมาคมกับคนเหลวไหลด้วย”
พูดจบหวังฟาชวนก็ถามอู๋อิน “คุณหมอเต๋า ผมส่งวันเกิดเวลาเกิดและดวงชะตาของลูกให้คุณ แล้วช่วยดูให้หน่อยได้ไหมครับ?”