หวังฟาชวนเป็นคนมีน้ำใจ ตอนที่หวังไหลฝู ชายชราโสดในหมู่บ้านเดียวกันเสียชีวิต คนที่วิ่งวุ่นจัดการงานศพให้ก็คือเขา
“ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเจอแล้วแจ้งตำรวจ แกคงเน่าจนเหลือแต่กระดูกอยู่ในห้องโดยไม่มีใครสนใจ! ไม่นึกเลยว่าแกจะเนรคุณกันแบบนี้ หวังตงตงเป็นลูกชายคนเดียวของฉัน แกยังคิดจะทำร้ายลูกฉันอีก!”
หวังฟาชวนเสียใจมาก “ถ้ารู้ว่าแกเป็นคนแบบนี้ ฉันไม่น่าเข้าไปยุ่งเลย! ควรปล่อยให้แกเน่าเหม็นจนมีหนอนไต่ต่อไป!”
หวังไหลฝูแค่นเสียง “ฉันตายไปแล้ว ต่อให้ไม่ใช่แกที่เจอ ก็ต้องมีคนอื่นเจออยู่ดี ไม่มีแกก็มีคนอื่นจัดการงานศพให้ฉัน แกจะนับเป็นบุญคุณอะไรกับฉัน?”
แฟนคลับในห้องไลฟ์แทบจะขยะแขยงกับคำพูดของหวังไหลฝู
หวังฟาชวนโกรธจนแทบจะเป็นลม เขาถอยหลังไปอีกสองก้าว ก่อนจะหันไปถามอู๋อิน “คุณหมอเต๋า หวังไหลฝูกับลูกชายผมมีเรื่องบาดหมางอะไรกัน? ทำไมเขาถึงต้องมาแก้แค้นลูกผม?”
หวังฟาชวนคิดไม่ออก “ลูกชายผมกับเขาไม่ได้อยู่รุ่นเดียวกัน ปกติก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย แถมหวังไหลฝูก็ตายเพราะอุบัติเหตุ เขาล้มแล้วลุกไม่ขึ้นจนอดตายเอง ไม่เกี่ยวกับคนอื่นเลยสักนิด!”
“ก็ไม่ได้มีความแค้นฝังลึกอะไรหรอก แต่ลูกชายคุณเท้าอยู่ไม่สุข” อู๋อินเลิกคิ้ว
“หวังไหลฝูเพิ่งถูกฝังได้ไม่นาน ลูกชายคุณบังเอิญเดินผ่านหน้าหลุมศพของเขาพอดี วันนั้นลูกชายคุณอารมณ์ไม่ดี เลยพาลระบายใส่ทุกอย่าง ตั้งใจเตะของเซ่นไหว้หน้าหลุมศพของหวังไหลฝูจนกระจาย แถมยังฉี่รดธูปหน้าหลุมศพจนดับอีก หวังไหลฝูเป็นผีอดตาย ตอนมีชีวิตก็เป็นคนใจแคบ เขาจึงต้องแก้แค้นลูกชายคุณอยู่แล้ว”