“สมองคุณยังค้างอยู่ในยุคราชวงศ์ชิงหรือไง?” เว่ยเชิ่นแค่นเสียง “นี่มันศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้วนะ ใครกล้าพูดแบบนี้ ฉันจะฉีกปากคนนั้นให้ดู”
“คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง? ฉันก็ทำไปเพราะหวังดีกับเยว่เยว่นะ” ป้าหลี่สะบัดผ้าขี้ริ้วในมือลงบนโซฟา “มีแขกที่ไหนกัน มาบ้านคนอื่นแล้วอ้าปากก็ด่าคน!”
“คุณไม่รู้ตัวหรือไงว่าตัวเองเป็นใคร?” เว่ยเชิ่นถาม “อย่าเห็นว่าตัวเองอายุมากกว่าไช่เยว่ แล้วก็ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ของเธอ มาชี้นิ้วสั่งสอนอยู่ที่นี่ คุณฟังให้ดี ไช่เยว่เป็นนายจ้างของคุณครึ่งหนึ่ง คุณเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาอบรมไช่เยว่? เรื่องส่วนตัวของไช่เยว่ยังไม่ถึงตาคนรับใช้อย่างคุณมายุ่ง!”
“ป้าหลี่ พวกเขาเป็นเพื่อนฉัน ส่วนคุณเป็นแค่แม่บ้านที่ฉันจ้าง ฉันคิดว่าหลายครั้งคุณก้าวก่ายมากเกินไป แถมยังไม่รู้จักขอบเขตที่ควรมี ฉันไม่ชอบที่คุณทำแบบนี้”
ไช่เยว่ขมวดคิ้ว “ทำงานให้ครบเดือนนี้แล้วก็ไปเถอะค่ะ ฉันจะจ่ายเงินเดือนให้เพิ่มอีกหนึ่งเดือน และให้เวลาคุณหางานใหม่อย่างเพียงพอด้วย”
“เยว่เยว่ คุณจะไล่ฉันออกเหรอ?” แม่บ้านมองไช่เยว่อย่างไม่อยากเชื่อ
อู๋อินละสายตาจากใบหน้าของแม่บ้าน แล้วเรียกไช่เยว่ “ไปดูในห้องคุณกัน”
พูดจบ อู๋อินก็ส่งสายตาให้เว่ยเชิ่น ทั้งสองรู้ใจกันมาสิบกว่าปี แค่มองตาก็รู้ว่าอู๋อินต้องการให้เขาคอยจับตาแม่บ้านคนนี้ไว้
เป็นอย่างที่คิด พออู๋อินกับไช่เยว่เดินเข้าไปในห้องนอน แม่บ้านก็คิดจะตามไปด้วย เว่ยเชิ่นยื่นมือมาขวางเธอไว้ทันที