ไช่เยว่กับไช่ฉู่เชินเจอหน้ากันทั้งวันตอนอยู่บริษัท จนเห็นกันจนเบื่อแล้ว พอเลิกงานต่างคนต่างก็ไม่ไปบ้านอีกฝ่ายโดยไม่มีธุระ แม่บ้านจึงคิดเอาเองว่าพี่น้องคู่นี้ไม่ค่อยถูกกัน ทั้งที่อยู่ชั้นบนชั้นล่าง แต่ปกติกลับไม่คุยกันเลย
“ป้าพูดกับฉันว่า คนอย่างฉันต้องหาครอบครัวที่พร้อมใจกันช่วยเหลือฉัน ไม่อย่างนั้นพี่ชายฉันเป็นผู้ชาย ต่อไปฉันจะถูกพี่ชายรังแกจนตาย แม้แต่มรดกก็แย่งมาไม่ได้”
ไช่เยว่แบมือทั้งสองข้าง “ฟังแล้วฉันทั้งโมโหทั้งขำ ตอนนั้นเลยติดต่อเอเจนซี บอกว่าจะเปลี่ยนแม่บ้าน”
“ป้าหายไปประมาณครึ่งเดือน แล้วอยู่ ๆ วันหนึ่งก็มาดักฉันที่หน้าหมู่บ้าน ขอให้ฉันให้โอกาสอีกครั้ง บอกว่าต่อไปจะไม่พูดเรื่องที่ไม่ควรพูดอีกแล้ว”
“ตอนนั้นฉันใจอ่อนด้วย อีกอย่างแม่บ้านคนใหม่ที่เอเจนซีส่งมาก็ไม่ซื่อมือไม่สะอาด ฉันเลยไล่ออก ที่บ้านก็ขาดคนช่วยงานจริง ๆ ป้าทำอาหารอร่อย ทำงานก็คล่องแคล่ว คิด ๆ ดูแล้วเลยให้กลับมาทำงานต่อ”
“หลังจากกลับมา ป้าก็ไม่พูดถึงเรื่องลูกชายอีกเลย ฉันเลยคิดว่าป้าเปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว ไม่นึกว่าวันนี้พอพาเธอกับเว่ยเชิ่นมา ป้าจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้” ไช่เยว่เองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมป้าหลี่ถึงชอบยุ่งเรื่องของเธอนัก
ไช่เยว่เป็นคนรักอิสระ สิ่งที่เธอทนไม่ได้ที่สุดคือคนที่ไม่รู้จักเว้นระยะห่าง เรื่องวันนี้ทำให้เธอตัดสินใจอีกครั้งว่าจะไล่ป้าหลี่ออก
อู๋อินฟังจบแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นก็ครุ่นคิดแล้วพูดว่า “โทรไปถามเอเจนซีดูสิว่าลูกชายของป้าหลี่ตายแล้วหรือยัง หรือเสียชีวิตภายในสามเดือนนี้”