พออู๋อินเดินเข้าไปในห้องทำงานของเว่ยเชิ่น ก็เห็นกระดานแผ่นหนึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงาน บนกระดานเขียนชื่อเฉิงอี้หนิงไว้ และมีลูกดอกปักอยู่หลายดอก เธอถึงกับร้อง “ว้าว” ออกมา
“นายกับเฉิงอี้หนิงมีเรื่องแค้นอะไรกันแน่?” ถึงขั้นทำให้ผู้ชายตัวโต ๆ อย่างนายเกลียดเธอได้ขนาดนี้
“ก็ไม่ใช่เรื่องที่พูดไม่ได้” เว่ยเชิ่นหยิบสัญญาที่เตรียมไว้ก่อนแล้วจากบนโต๊ะส่งให้อู๋อิน ก่อนจะพูดต่อว่า “เธอทำให้ฉันต้องติดคุกสองปีทั้งที่ไม่มีความผิด ถึงตอนนี้ฉันจะพ้นโทษออกมาแล้ว แต่ก็ยังมีข้อหาประหลาดติดตัวอยู่”
อู๋อินได้ยินดังนั้น สายตาก็เลื่อนไปหยุดบนใบหน้าของเว่ยเชิ่นโดยไม่รู้ตัว
“คุณดูคมหน้าเป็นนี่ มองคมหน้าฉันออกไหมว่ามีอะไร?” เว่ยเชิ่นถามยิ้ม ๆ
“ฉันดูออกว่าพ่อนายเสียตั้งแต่ยังเด็ก แม่แต่งงานใหม่ ความสัมพันธ์กับนายไม่สนิทกัน มีพี่น้องผู้ชายหนึ่งคน และยังดูออกด้วยว่าถึงนายจะมีคนมาชอบเยอะ แต่เรื่องคู่ครองกลับยาก ที่สำคัญที่สุดคือคมหน้าของนายไม่ใช่คนที่จะทำผิดกฎหมายแน่นอน” เพราะอย่างนั้นอู๋อินจึงเชื่อที่เว่ยเชิ่นบอกว่าตัวเองติดคุกทั้งที่ไม่มีความผิด
“ฉันเดาว่านายคงดวงตก แถมยังเจอคนคิดร้าย ไม่งั้นนายจ่ายค่าดูดวงให้ฉันสิ ฉันจะช่วยคำนวณให้ละเอียดอีกที ดูว่าชาตินี้นายจะล้างมลทินได้ไหม”
อู๋อินยื่นคิวอาร์โค้ดรับเงินออกไปข้างหน้าอย่างจริงใจ
เว่ยเชิ่นไม่รู้จะหัวเราะหรือโมโหดี
“เพิ่งมาก็คิดจะหาเงินจากเจ้านายก่อนเลยใช่ไหม?” เว่ยเชิ่นปัดคิวอาร์โค้ดที่อู๋อินยื่นมาออก “ไม่ต้องดูดวง ชีวิตต้องค่อย ๆ ใช้ไปเองถึงจะมีความหมาย เธอดูสัญญาก่อน ถ้าไม่มีปัญหาก็เซ็นได้เลย”