“คุณหลินบอกว่าไม่มีอะไรจะคุยกัน” อู๋อินเท้าคางด้วยสองมือแล้วหัวเราะหึ “จางเม่ย์ คุณรู้ไหมว่ากินเถ้ากระดูกของคนอื่นเข้าไปแล้วต้องติดหนี้เท่าไร?”
“หนี้บางอย่างถ้าชาตินี้ยังไม่ชดใช้ก่อนตาย พอตายไปแล้วก็ยังต้องชดใช้ แถมต้องจ่ายเป็นสองเท่า ถ้าชดใช้ไม่หมด คุณก็จะถูกโยนลงนรกขุมที่สิบแปดเพื่อรับโทษ จากนั้นถูกโยนลงหนทางเกิดของสัตว์เดรัจฉาน ให้ชดใช้หนี้ด้วยวิธีนี้”
“ลูกชายคุณก็จะได้รับผลกระทบด้วยนะ อยู่กับผีมานาน เขาจะค่อย ๆ อ่อนแอ เจ็บป่วยง่าย ดวงตก จนรักษางานดี ๆ ที่ได้เงินเดือนเดือนละห้าพันกว่าหยวนไว้ไม่อยู่หรอก~”
คราวนี้จางเม่ย์กับลูกชายเงียบกริบทั้งคู่
คนหนึ่งพอได้ยินว่าตายไปแล้วยังต้องใช้หนี้ก็กลัวจนตัวสั่น
อีกคนพอได้ยินว่าจะรักษางานเงินเดือนห้าพันไว้ไม่ได้ แถมยังจะอ่อนแอเจ็บป่วยง่าย ก็กลัวจนตัวสั่นเหมือนกัน
“พวกคุณอย่าคิดว่าจะรับปากไปก่อน หลอกให้ผีออกไปแล้วค่อยว่ากันนะ เรื่องที่รับปากผีไว้ พอพูดออกไปก็ถือเป็นสัญญาแล้ว ถ้าผิดสัญญากลางคัน หนี้ก้อนนี้ก็ไม่ได้หายไป แถมผิดสัญญาเพราะไร้ความซื่อสัตย์ ยังต้องชดใช้หนี้เป็นสองเท่าด้วยนะ~”
อู๋อินเตือนแม่ลูกที่กลอกตาไปมา คงขาดแค่หยิบลูกคิดมาคำนวณให้ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ดูเท่านั้น
“ก็แค่สองแสนเอง! ลูก จ่ายให้เธอไป! คิดเสียว่าให้ทานขอทาน!” จางเม่ย์ตบหลังมือลูกชายแล้วเริ่มคำนวณให้ฟัง
“ลูกหาเงินปีละแปดหมื่น สองแสนเอง หาแค่สามปีก็ได้แล้ว ไล่เธอไปเสีย แล้วลูกก็แต่งเมียใหม่ที่ดีกว่า แต่งกับผู้หญิงที่นั่งทำงานในออฟฟิศก็หาเงินได้เหมือนลูก แล้วมีลูกชายที่ฉลาดกว่าอาเปาอีกคน”