“ชิงเหอ อย่าทำให้พ่อกลัวสิลูก!” พ่อเจียงรีบเข้าไปดึงลูกสาวที่กำลังลากแม่ไปทางหน้าต่างกลับมา
“พ่อ ปล่อยหนูเถอะ หนูทุกข์ทรมานมากจริง ๆ หนูรู้สึกว่าแค่มีชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้ ทุกนาทีทุกวินาทีก็อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก” เจียงชิงเหอร้องไห้อ้อนวอน
“พ่อ หนูรู้ว่าพ่อรักหนู แต่หนูเหนื่อยมากจริง ๆ หนูรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คน เป็นแค่หุ่นเชิดในมือแม่ ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ตัดสินใจอะไรเองไม่ได้ หนูเหนื่อยเหลือเกิน”
ซุนซิวลี่ตกใจจนหน้าซีด ตัวสั่นไปทั้งร่าง พูดอะไรไม่ออก
“ตั้งแต่เล็กจนโต หนูไม่มีสิทธิ์มีเพื่อนเอง เพื่อนของหนูต้องให้แม่เลือกก่อน แม่พยักหน้าถึงจะคบได้”
“แม่บอกว่าคบกับลูกจากครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวไม่ได้ เพราะเด็กแบบนั้นมีปัญหาทางนิสัย เดี๋ยวจะพาหนูเสียคน”
“แม่ก็บอกว่าคบกับเพื่อนที่เรียนไม่เก่งไม่ได้ เพราะเอาแต่เล่น เดี๋ยวจะพาหนูเสียคน”
“แม่ยอมให้หนูคบแต่เพื่อนที่เรียนเก่งติดอันดับ แต่หนูกลับเข้ากับพวกเขาไม่ได้เลย โตมาขนาดนี้ หนูยังไม่มีเพื่อนสนิทสักคน! ไม่มีเลยสักคน!”
“พอขึ้นมัธยมปลาย เพราะเพื่อนผู้ชายที่นั่งข้างหนูสนิทกับหนู แม่ก็เหมือนคนบ้าพุ่งไปด่าเขาถึงโรงเรียน บอกว่าอายุแค่นี้ก็ไม่รู้จักทำตัวดี ๆ แล้วชี้หน้าด่าหนูว่าอายุแค่นี้ก็ไม่รักนวลสงวนตัว ริอ่านคบผู้ชายเหมือนคนอื่น!”
“หนูอับอายไม่เป็นไร แต่ทำไมต้องทำให้เพื่อนที่นั่งข้างหนูอับอายไปด้วย ต้องถูกครูตำหนิไปพร้อมกันด้วย? การเป็นเพื่อนกับหนูมันผิดอะไร ถึงต้องถูกด่าถูกเหยียดหยามแบบนี้?”