พูดไปพูดมา สายเชื่อมต่อก็เข้ามา อู๋อินกดรับ ทันใดนั้นภาพจากอีกฝั่งก็ปรากฏเด็กหนุ่มผิวคล้ำเล็กน้อยคนหนึ่ง
“ชิงเหอ ฉันเอง~ ได้ยินว่าเธอบอกว่าคิดถึงฉัน บังเอิญจัง ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน” เด็กหนุ่มขอบตาแดงเรื่อ “เธอยังจำคำสัญญาตอนมัธยมปลายของเราได้ไหม”
พ่อเจียงรีบยื่นมือถือเข้าไปใกล้อีกหน่อย
“จำได้ ทุกสุดสัปดาห์ที่นายกลับบ้านเกิดต่างจังหวัด พอถึงวันจันทร์ก็จะเอาดอกไม้ป่ามาให้ฉันหนึ่งกำ นายบอกว่าจะสอนให้ฉันรู้จักดอกไม้ป่าสัปดาห์ละชนิด แล้วก็จะเล่าความหมายของดอกไม้พวกนั้นให้ฟัง”
เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง “ช่วงนี้บนเขามีดอกไม้เต็มไปหมด ยังมีอีกหลายชนิดที่ฉันยังไม่ได้แนะนำให้เธอรู้จัก ตอนนี้ฉันอยู่ใต้ตึกบ้านเธอ อยากพาเธอไปที่ภูเขาแถวบ้านเกิด จะได้รู้จักดอกไม้พวกนั้นด้วยกัน ไปไหม”
“ฉัน...” เจียงชิงเหอเผลอหันไปมองแม่ที่นั่งอยู่บนพื้น กำลังจ้องมาทางนี้อย่างโกรธเกรี้ยว
พ่อเจียงผลักลูกสาวไปทางประตูทันที “ไปสิ! เธอคิดถึงเขาขนาดนั้น เขาก็คิดถึงเธอเหมือนกัน แถมยังมารับถึงบ้าน อยากไปก็ไปเลย! พ่อสนับสนุน! รีบไปเก็บเสื้อผ้า พอถึงต่างจังหวัดแล้วถ่ายวิดีโอชนบทให้พ่อดูด้วย พ่อจะได้รู้จักดอกไม้ป่าที่เธอเพิ่งรู้จักเหมือนกัน”
คำพูดนี้มอบความกล้าให้เจียงชิงเหอก้าวออกไป เธอยิ้มให้พ่อทั้งน้ำตาคลอ ก่อนจะวิ่งออกจากห้องหนังสือไป
สิบนาทีต่อมา ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็เห็นเจียงชิงเหอลากกระเป๋าเดินทางวิ่งไปหาเด็กหนุ่ม ผ่านกล้องของเขา
ในตอนนั้น สายลมอิสระพัดอยู่รอบตัวเธอ เป็นสายลมแห่งความสุขด้วย
วินาทีนั้นหญิงสาวดูราวกับได้วิญญาณของตัวเองกลับคืนมา ไม่ใช่ตุ๊กตาไร้วิญญาณที่นั่งอยู่ข้างแม่เหมือนตอนแรกอีกต่อไป