“พอฉันกลับไปถึง ก็เห็นนายนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ตอนนั้นฉันตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รีบวิ่งเข้าไปกอดนายไว้ พอมองดูก็เห็นว่าใบหน้านายถูกทำลายจนหมดสภาพ ตอนนั้นดาบทหารวางอยู่ข้างเท้านาย ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก ก็เลยหยิบมันขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ”
“พอฉันหยิบดาบทหารขึ้นมา หลิวจินเหมย์ก็พาบอดี้การ์ดพุ่งเข้ามาจับฉัน แล้วตะโกนว่ามีคนฆ่าคน เรียกคนที่ผ่านไปผ่านมาให้มารวมกันหมด”
เสื้อผ้าเหมือนกัน ทรงผมเหมือนกัน รูปร่างก็คล้ายกัน แถมยังมีคนหมดสติอยู่ตรงนั้นเพียงคนเดียว ตอนนั้นเว่ยเชิ่นย่อมคิดว่าคนนั้นคือเฉิงอี้หนิง
“จริงด้วย! อาวุธที่หลิวจินเหมย์พูดถึงคือดาบทหารที่ฉันส่งให้นายเป็นของขวัญวันเกิด”
อู๋อินพยักหน้า “ฉันจำได้ว่าช่วงหนึ่งนายคลั่งไคล้ของพวกนี้มาก แต่ฉันไม่ชอบเอาเสียเลย ตอนนายส่งดาบทหารมาเป็นของขวัญวันเกิด ฉันยังบ่นนายด้วยซ้ำ หลังจากนั้นยังบังคับให้นายส่งเค้กมาให้อีกก้อนเป็นของขวัญชดเชย”
อู๋อินจำเรื่องนี้ได้ “ฉันไม่เคยแตะดาบเล่มนั้นเลย นายส่งมาแบบไหน ฉันก็เก็บเข้ากล่องแล้ววางไว้ในห้องแบบนั้น”
เพราะฉะนั้น หลิวจินเหมย์วางแผนจะทำร้ายอู๋อินไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่บังเอิญเจอเว่ยเชิ่นอยู่ด้วย หลิวจินเหมย์จึงคิดแผนที่ไร้ช่องโหว่นี้ขึ้นมา
“ดาบเป็นของที่ฉันส่งให้นาย เพราะฉะนั้นมีลายนิ้วมือฉันอยู่บนนั้นก็ไม่แปลก หลิวจินเหมย์คงใช้ผ้าหรืออะไรสักอย่างจับดาบเล่มนี้ แล้วเอาไปทำลายใบหน้าของตัวปลอมนั่น ก่อนโยนความผิดให้ฉัน” เว่ยเชิ่นพยักหน้า “ตอนนั้นที่เกิดเหตุวุ่นวายไปหมด ใบหน้าของตัวปลอมนั่นก็เละเทะ ฉันทั้งร้อนใจทั้งมึนงง ไม่ทันคิดเลยว่าคนที่หมดสติอยู่ตรงนั้นจะเป็นเฉิงอี้หนิงตัวปลอม”