“อู๋อิน ตั้งแต่แรกเห็นคุณที่ร้านอาหารเล็ก ๆ ฉันก็รู้สึกเลือนรางว่าเด็กผู้หญิงที่ก้นหน้าผาในปีนั้นคือคุณ” ทานฉือกล่าว
อู๋อินหันไปมองทานฉือ ถึงว่าในตอนนั้นเขาถึงอยากดูมือเธอ ทั้งยังถามว่าเคยเจอเขาหรือเปล่า
“พูดไปแล้ว ฉันก็รู้สึกผิดเหมือนกัน ชีวิตที่เหลือของฉันดูเหมือนจะแลกมาด้วยเคราะห์ตายของคุณ” หลังพูดจบ ทานฉือก็มองอู๋อินเงียบ ๆ ทั้งสังเกตสีหน้าและจับอารมณ์ของเธอ
“ฉันยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้ตายสักหน่อย!” อู๋อินรีบดึงมือกลับ แก้มร้อนผ่าวขึ้นมา แต่ปากยังแสร้งทำเป็นรังเกียจ “คุณป่วยหรือเปล่า มือร้อนจัง”
ทานฉือมองฝ่ามือที่ว่างเปล่าแล้วลูบปลายจมูก เขาวางมือลงบนเข่า ก่อนจะถามว่า “ข้อสันนิษฐานของเราน่าจะใกล้เคียงความจริงแล้ว ตอนนี้คุณรู้สึกยังไงกับความจริงข้อนี้ เสียใจมากไหม”
อู๋อินส่ายหัวจนแทบจะกลายเป็นกลองเขย่า “ฉันจะเสียใจทำไม”
อู๋อินเท้าเอว “ฉันไม่เพียงไม่เสียใจนะ! ถ้านี่คือความจริง ฉันต้องแก้แค้นแทนตัวเองในปีนั้นให้ได้! ทำร้ายจิตใจฉัน ทำร้ายฉัน แล้วยังสวมรอยเป็นฉัน มาเล่นกลต่อหน้าตัวจริงอย่างฉัน แถมยังคิดจะปิดทางทำมาหากินของฉันอีก ฉันจะต้องจัดการนังตัวปลอมนั่นให้ได้!”
“แล้วตระกูลเฉิงล่ะ” ทานฉือถาม “คุณจะเผชิญหน้ากับตระกูลเฉิงยังไง”
“คนที่ทำผิดไม่ใช่ฉัน ทำไมต้องเป็นฉันที่คิดว่าจะเผชิญหน้ากับตระกูลเฉิงยังไงด้วย ไม่ควรเป็นตระกูลเฉิงต่างหากที่ต้องคิดว่าจะเอาหน้าไหนมาเจอฉัน!”
อู๋อินส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างดูแคลน “ถ้านี่เป็นแผนสมคบคิดของคนทั้งตระกูลเฉิงจริง ฉันไม่สนหรอกว่าใครเป็นญาติฉัน ส่งเข้าคุกให้หมด ให้ได้ลองลิ้มรสชาติการติดคุกกันถ้วนหน้า! ดีที่สุดคือตัดสินจำคุกยี่สิบปี แล้วค่อยประหารเสีย!”