“ไม่หรอก หัวหน้าเผ่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” กอเชาหยวนโบกมือ “ได้ยินว่าตอนแรกทีมงานรายการไปถ่ายทำที่หมู่บ้านข้าง ๆ แต่ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ก็เกิดไฟป่าขึ้นที่นั่นทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรผิดปกติ ทีมงานเลยมาคุยกับหมู่บ้านเราเป็นการด่วน ขอเปลี่ยนมาถ่ายต่อที่นี่ หัวหน้าเผ่าบอกว่าทีมงานให้เงินหมู่บ้านหนึ่งแสนหยวน เขาไปขออนุญาตเทพารักษ์เขาแล้วด้วย เทพารักษ์เขาก็อนุญาตให้ทีมงานอยู่ถ่ายทำต่อได้”
พอได้ยินว่าเป็นเรื่องที่เทพารักษ์เขาอนุญาต ต้าเฉียงก็ไม่กล้าออกความเห็นอีก คิดไปคิดมา เงินหนึ่งแสนหยวนเชียวนะ ถ้าแบ่งกัน แต่ละครัวเรือนก็คงได้หลายร้อยหยวนอยู่มั้ง
อู๋อินรออยู่ข้างนอกเกือบยี่สิบนาที ต้าเฉียงกับผู้ชายอีกคนถึงเดินมาจากทางเล็กอีกฝั่ง
ดูจากอายุของผู้ชายคนนั้น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นกอเชาหยวนแน่นอน
พอกอเชาหยวนเดินมาถึง เขาก็ยิ้มให้อู๋อินทันที
“คุณคือเสี่ยวหลินใช่ไหมครับ ผมเป็นคู่หมั้นของหลี่ซือ ชื่อกอเชาหยวน เชิญเข้าบ้านก่อนครับ ถ้าหลี่ซือรู้ว่าคุณมา เธอต้องดีใจมากแน่ ๆ”
พอพูดถึงตรงนี้ กอเชาหยวนก็ถือโอกาสอธิบายว่าเจ้าสาวห้ามพบใครในช่วงหลายวันก่อนแต่งงาน จากนั้นก็เชิญอู๋อินไปพักที่บ้านเขา
“พอถึงวันแต่งงาน ผมจะไปรับหลี่ซือกลับบ้าน พอเธอเห็นคุณอยู่ที่นี่ คงดีใจจนร้องไห้แน่ ๆ เธอชอบบอกผมว่าในบริษัท เธอสนิทกับคุณที่สุด ระหว่างทางกลับบ้าน เธอยังบอกว่าจะส่งรูปมาให้คุณดูตลอด ให้คุณได้เห็นว่าวิวสองข้างทางสวยแค่ไหน”
คำอธิบายของกอเชาหยวนฟังดูดีกว่าของต้าลี่กับต้าเฉียงตั้งเยอะ สมแล้วที่เรียนหนังสือมามากกว่าคนอื่น