แม้การทำบันทึกคำให้การจะยุ่งยากแค่ไหนก็ต้องทำต่อ อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้ต้องสงสัยทั้งสองก็ถูกนำตัวกลับมา เจ้าตัวเตี้ยถูกผีสาวหลอกจนขวัญเสีย พอถูกสอบสวนก็สารภาพทุกอย่าง ยอมรับว่าได้ลักพาตัวและมีเจตนาฆ่าจ้าวอี๋จริง
แต่ไผ่เฟาะเป็นผู้บงการ และเป็นคนรับงานนี้ด้วย เขาปิดปากเงียบ สอบสวนไปตอนนี้ก็ยังไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์
พอทำบันทึกคำให้การเสร็จ อู๋อินกับคนอื่น ๆ ก็กลับได้ ตอนนั้นฟ้าสว่างแล้ว
พอถึงเวลาต้องแยกจากอู๋อิน แก้มอ้วนก็ขอบตาแดงก่ำ ไม่อยากจากไปเลยสักนิด จับมืออู๋อินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“พี่สาว หนูชวนพี่ไปเที่ยวบ้านได้ไหม” แก้มอ้วนเงยหน้ามองแม่ “แม่ หนูอยากชวนพี่สาวไปเที่ยวบ้านเรา”
ทานเจียอี้พยักหน้า “ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เย็นคุณว่างไหม พวกเราอยากขอบคุณที่ช่วยจ้าวอี๋ไว้ให้ดี ๆ เลยอยากเชิญคุณมาที่บ้านพรุ่งนี้เย็น”
เห็นอู๋อินลังเล แก้มอ้วนก็จับมือเธอเขย่าเบา ๆ พลางออดอ้อน “พี่สาวมาเถอะนะ~ ขอร้องล่ะ~ มาเถอะ~”
อู๋อินต้านทานการออดอ้อนของแก้มอ้วนไม่ไหว จึงขอที่อยู่ของบ้านจ้าวอี๋อย่างละเอียดแล้วตอบตกลง
“ทานฉือ ช่วยไปส่งอู๋อินหน่อย” ทานเจียอี้หันไปกำชับ “เมื่อคืนไม่ได้นอนทั้งคืน กลับไปแล้วพักผ่อนให้เต็มที่ เรื่องบริษัทพักไว้ก่อน ลาหยุดสักครึ่งวันเถอะ กลุ่มทานสือไม่ล่มหรอก”
“ครับ” ทานฉือรับคำ หลังมองทานเจียอี้กับสามีพาแก้มอ้วนที่ยังอาลัยอาวรณ์จากไปแล้ว จึงเชิญอู๋อินขึ้นรถ “คุณพักอยู่ที่ไหน ผมจะไปส่ง”
“อยู่แถว ๆ ที่แก้มอ้วนเกิดเรื่องนั่นแหละ รบกวนด้วยนะ” อู๋อินย่อมยินดีที่ได้เดินน้อยลง พอขึ้นรถแล้วก็คิดคำนวณเวลา กลับไปยังพอพักได้อีกหลายชั่วโมงก่อนค่อยออกไปหาที่ทำงาน