สวี่สีเหม่ยร้องไห้จนร่างกายอ่อนปวกเปียก “ทุกคนรู้ความจริงกันหมด มีแต่ฉันคนเดียวที่ถูกปิดบัง พ่อสามีแม่สามีมีลูก พวกเขายอมหมดตัวเพื่อรักษาดวงตาให้ลูกได้ แต่ฉันโชคไม่ดี ลูกชายที่คลอดออกมาก็มีปัญหาทางสายตา ฉันมีมือมีเท้า ฉันก็ยอมหมดตัวเพื่อรักษาดวงตาให้ลูกชายได้เหมือนกันนี่นา!”
“ลูกที่พวกเขาไม่ต้องการ ฉันต้องการ! ฉันต้องการ! ทำไมถึงต้องทิ้งลูกของฉันด้วย!”
“ฉันกู้เงินได้ ฉันทำงานไปทั้งชีวิตเพื่อใช้หนี้ได้! ลูกของฉัน ฉันต้องการ!”
สวี่สีเหม่ยร้องไห้พลางทุบพื้นซีเมนต์ เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีระบายความโกรธและความเจ็บปวดในใจออกมา
“สวี่สีเหม่ย คนตายก็จากไปแล้ว แต่หลานชายของคุณยังมีชีวิตอยู่ ลูกชายของคุณส่งความฝันมาหาคุณ หวังว่าคุณจะดูแลลูกของเขาให้ดี เพราะฉะนั้นคุณต้องเข้มแข็งขึ้น” อู๋อินปลอบ
เสียงร้องไห้ของสวี่สีเหม่ยหยุดลง เธอพยักหน้า “ใช่ ฉันยังมีหลานชายที่ต้องดูแล ฉันต้องเข้มแข็งขึ้น ฉันปกป้องลูกชายไม่ดี คราวนี้ฉันจะต้องปกป้องหลานชายให้ได้!”
สวี่สีเหม่ยขอบคุณคนที่เดินผ่านมาและช่วยพยุงเธอไว้ ก่อนจะพูดต่อว่า “ครอบครัวนั้นฉันไม่รับใช้แล้ว ใครอยากรับใช้ก็ไปรับใช้เอง!”
“คุณน้าสวี่ หย่ากับสามีเถอะ คนบ้านนั้นไม่คุ้มให้คุณทุ่มเทใจให้เลย หญิงหม้ายคนนั้นเที่ยวอวดไปทั่วว่าชีวิตตัวเองสุขสบายแค่ไหน แล้วยังบอกใครต่อใครว่าคุณเหมือนคนโง่ ฉันได้ยินแล้วยังโมโหแทนคุณเลย ลูกชายคนปัจจุบันของคุณก็เป็นคนโง่เขลาเบียดเบียนผู้ใหญ่เหมือนกัน กินนมคุณ กินอาหารที่คุณทำ ใส่เสื้อผ้าที่คุณซื้อ ใช้เงินของคุณ แต่กลับร่วมมือกับทุกคนหลอกคุณ”