เขตปีศาจเข้าใจตัวเธอได้ดียิ่งกว่าเธอเอง และยังรู้ชัดยิ่งกว่าเธอว่าความรู้สึกที่มีต่อทานฉือได้ผลิบานขึ้นอย่างเงียบงันแล้ว
หากริมฝีปากของเธอเป็นดอกไห่ถังแสนงดงาม เขาก็คงเป็นผึ้งที่อดใจไม่ไหว บินลงมาเก็บน้ำหวานจากดอกไห่ถัง
อู๋อินได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวดังก้องราวกับฟ้าร้อง ราวกับเสียงกลองระรัว
เธอยังได้ยินเสียงหัวใจของเขาด้วย มันเต้นแรงไม่ต่างจากของเธอ
ในชั่วขณะนี้ โลกของเธอราวกับสายน้ำไหลย้อนกลับ แผ่นดินสั่นสะเทือน
นี่คือความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัส และเป็นอารมณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ทานฉือเริ่มจากการหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะค่อย ๆ จมดิ่งลงไปจนถอนตัวไม่ขึ้น
สำหรับเขา เวลาราวกับหยุดนิ่งและยืดยาวออกไปในชั่วขณะนี้
แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนแถบเวลาเร่งเดินเร็วขึ้น
ทั้งขัดแย้งกันเอง ทั้งชวนให้ตื่นเต้น
หลังจากผ่านไปนาน เขาค่อย ๆ ถอยใบหน้าออกมาเล็กน้อย แต่มือยังคงวางอยู่บนแก้มของเธอ
แก้มของเธอแดงระเรื่อดุจดอกไห่ถัง ทั้งยังงดงามไม่ต่างจากตัวเธอ
“คุณไม่ผลักผมออก ผมก็จะถือว่าคุณให้คำตอบที่ผมอยากได้แล้วนะ” ทานฉือหัวเราะเสียงเบา “อู๋อิน ผมดีใจมาก”
เขาดีใจที่เธอไม่รังเกียจความใกล้ชิดของเขา และดีใจที่เธอไม่ได้ผลักเขาออกไป
“ฉันยังไม่ได้ให้คำตอบคุณสักหน่อย” อู๋อินลุกพรวดขึ้น ยัดมือทั้งสองข้างลงกระเป๋าแล้วเดินสุ่มเข้าไปในห้องหนึ่ง พลางพูดว่า “ฉันจะไปงีบแล้ว!”
ทานฉือไม่ได้ตามเข้าไป แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพูดว่า “ผมยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงเลย กำลังจะสั่งอาหารเดลิเวอรี คุณอยากกินอะไร”