“ถ้าอย่างนั้นก็ถูกแล้ว ตรงกับที่ฉันคาดไว้เป๊ะ” อู๋อินพยักหน้า “หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ ฉันจะช่วยเย็บลูกของคุณกลับเข้าที่ให้เหมือนเดิม รวมถึงเย็บวิญญาณของเขากลับเข้าไปด้วย”
“เสี่ยวหราน อย่าสร้างบาปอีกเลย ชะตาของแม่ลูกผูกพันกัน บาปที่คุณก่อ ลูกของคุณก็ต้องรับผลกรรมและบทลงโทษในท้ายที่สุดด้วย”
หลังจากผนึกเสี่ยวหรานกลับเข้าไปในแจกันดวงวิญญาณอีกครั้ง อู๋อินก็ออกจากตึกสร้างไม่เสร็จ ยังมีเวลาอยู่ เธอจึงให้คนขับรถไปส่งที่บ้านเก่าตระกูลจ้าว เพื่อนำวิญญาณคนที่ยังมีชีวิตเหล่านี้ไปพักไว้ที่นั่นก่อน
เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้ได้ที่แล้ว อู๋อินจึงให้ทานฉือกับคนอื่น ๆ กลับไป
“พรุ่งนี้เช้าตอนผมไปทำงาน จะแวะไปรับคุณที่ตึกสร้างไม่เสร็จไหม?” ทานฉือถาม
“ก็ได้” อู๋อินตอบอย่างไม่ขัดข้อง แล้วโบกมือลาทานฉือ รอจนรถแล่นห่างออกไป เธอจึงร่ายคาถามุ่งหน้าไปยังอำเภอ
ตอนอู๋อินมาถึงใต้ตึกที่บ้านของหลิวเจอ หลิวเจอก็เพิ่งกลับถึงบ้าน เขาเล่าให้พ่อแม่ฟังแล้วว่าไปหาอู๋อินให้ช่วยดูดวง
ตอนหลิวเจอได้รับโทรศัพท์จากอู๋อิน พ่อแม่ของเขากำลังนั่งงงอยู่บนโซฟา
“พ่อ คุณหมอเต๋ามาถึงใต้ตึกแล้ว พวกเราลงไปกลับบ้านเก่ากันได้เลย” หลิวเจอยกมือกุมอกแล้วไอสองครั้ง
บ้านของตระกูลหลิวในอำเภอเป็นบ้านสร้างเองสูงห้าชั้นครึ่ง พวกเขาอยู่กันที่ชั้นสี่ บ้านเก่าไม่มีลิฟต์ หลิวเจอขึ้นลงบันไดแต่ละครั้งแทบไม่ไหว
อู๋อินรออยู่ครู่หนึ่ง ครอบครัวหลิวทั้งสามคนถึงออกมา