หลิวจินเหมย์หน้าถอดสี แต่ก็ยังเถียงตามสัญชาตญาณ “พี่เลี้ยงตายไปแล้ว อยู่ ๆ พวกคุณก็หยิบสมุดเล่มหนึ่งมาบอกว่าเป็นไดอารี่ของพี่เลี้ยง แบบนี้มันน่าขำเกินไปแล้ว!”
นี่มันเข้าตำราไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริง ๆ!
“ใช่ พี่เลี้ยงที่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำก็คิดเหมือนคุณนั่นแหละ กลัวว่าพอตัวเองตายไปแล้ว ไดอารี่จะไม่พอใช้เป็นหลักฐาน เธอเลยเก็บเสียงบันทึกการโทรของพวกคุณในปีนั้นไว้ด้วย นี่ก็เป็นหนึ่งในหลักฐานที่เราส่งให้ตำรวจ”
หลิวจินเหมย์เซถอยหลัง ก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
“ตอนนี้ฉันจะเปิดคลิปเด็ดอีกคลิปให้ทุกคนดู เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในลิฟต์โรงแรมเมื่อวานนี้ ให้ทุกคนได้เห็นว่าเวลาทำเรื่องชั่วไว้ในใจแล้วกลัวผีหลอกทุกวันเป็นยังไง”
พอไช่ฉู่เชินพูดจบ จอใหญ่ด้านหลังก็เปลี่ยนเป็นคลิปใหม่
เป็นภาพเหตุการณ์ในลิฟต์โรงแรมเมื่อวานของครอบครัวเฉิงสามคน ซึ่งกล้องวงจรปิดบันทึกเอาไว้ทั้งหมด
เมื่อวานตอนเฉิงเจิ้งหงได้สติ เขาก็ไปขอให้ทางโรงแรมลบภาพจากกล้องวงจรปิด แต่ทานฉือชิงขอสำเนาคลิปเอาไว้ก่อนแล้ว
คลิปจากกล้องวงจรปิดนี้ใช้ได้ดีกว่าหินบันทึกภาพของอู๋อินเสียอีก ไช่ฉู่เชินจึงไม่ได้ขอหินบันทึกภาพจากอู๋อิน
เมื่อคลิปจบลง ภาพก็หยุดค้างอยู่ที่สีหน้าหวาดกลัวสุดขีดของครอบครัวเฉิงทั้งสามคน ดูน่าขันและน่าอับอายไม่น้อย
“แค่ดูคลิปก็รู้แล้วว่าเมื่อสามปีก่อน เฉิงเจิ้งหงกับหลิวจินเหมย์ร่วมมือกันฆ่าอู๋อิน แล้วเอาหลิวหมิงจูลูกสาวนอกสมรสมาแอบอ้างเป็นเฉิงอี้หนิง”
“ทุกคนอาจสงสัยว่า คนหนึ่งเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของตระกูลไช่ ส่วนอีกคนเป็นลูกสาวนอกสมรส หลิวจินเหมย์ไม่ต้องพูดถึงก็ได้ แต่ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็เป็นลูกสาวของเฉิงเจิ้งหงเหมือนกัน ทำไมเขาถึงต้องเสี่ยงขนาดนั้น เอาลูกสาวนอกสมรสมาแทนหลานสาวของตระกูลไช่ด้วย?”