“สวัสดีทุกคน ฉันชื่อเฉิงอี้หนิง ไช่เซียงคือแม่ของฉัน”
อู๋อินพูดถึงตรงนี้ก็หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองเฉิงเจิ้งหงที่กำลังเบิกตากว้างจ้องเธอด้วยความโกรธ “ส่วนพ่อสารเลวของฉันชื่อ—เฉิงเจิ้งหง!”
เพียงประโยคเดียวก็สร้างความตื่นตะลึงไปทั่ว
ถ้าอู๋อินคือเฉิงอี้หนิง ถ้าเธอเป็นลูกสาวของลูกสาวตระกูลไช่ แล้วเฉิงอี้หนิงที่ยืนรับถ้วยรางวัลอยู่บนเวทีเป็นใครกันแน่?
ทุกคนต่างสงสัยในเรื่องนี้
“ไร้สาระ! ฉันไม่เคยเจอคนพูดจาเหลวไหลหน้าด้านแบบเธอมาก่อน!” เฉิงเจิ้งหงตะโกนด้วยความโกรธ สีหน้าของเขาแฝงความตื่นตระหนกและความตกใจไม่ต่างกัน “ลูกสาวฉันยืนอยู่ข้าง ๆ นี่ไง ลูกสาวแท้ ๆ ของฉัน ฉันจำได้! ฉันไม่เคยเจอคนโง่ที่เที่ยวเรียกคนอื่นว่าพ่อแม่แบบเธอมาก่อน!”
“ใช่! เธอบอกว่าตัวเองเป็นเฉิงอี้หนิง แล้วเธอก็เป็นเฉิงอี้หนิงจริง ๆ งั้นเหรอ? แค่เพราะหน้าตาเธอเคยเหมือนเฉิงอี้หนิง เธอก็เลยอ้างว่าตัวเองเป็นเฉิงอี้หนิงได้หรือไง?
“ถ้าอย่างนั้น คนทั้งโลกที่หน้าตาคล้ายเฉิงอี้หนิงอยู่บ้างก็อ้างแบบเธอได้หมดเลยสิว่าเป็นเฉิงอี้หนิงตัวจริง?” หลิวจินเหมย์พูดเสริมขึ้นมา
หลิวหมิงจูรีบพูดตาม “ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงจู่ ๆ พูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ขึ้นมา แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ในวันที่สำคัญกับฉันที่สุด อู๋อิน คุณเป็นโรคหลงผิดหรือเปล่า?”
“ใช้ชื่อเฉิงอี้หนิงมาหลายปี จนคิดว่าตัวเองเป็นเฉิงอี้หนิงจริง ๆ แล้วหรือไง? ใช้ตัวตนของฉันแล้วรู้สึกมีหน้ามีตากว่าตัวตนของตัวเองใช่ไหม?” อู๋อินมองครอบครัวที่ใกล้ตายแล้วยังปากแข็งด้วยรอยยิ้มเย็นชา