ป้าหลี่พูดจบก็ทำท่าจะหนี แต่ดาบในมืออู๋อินพุ่งออกไปขวางทางเธอทันที ตัวดาบพาดอยู่ตรงหน้าลำคอของเธอ
“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันใช้ดาบเล่มนี้กับคนธรรมดา” อู๋อินข่มขู่ “หลี่ชุนเหมย์ ถ้าแกขยับอีกแม้แต่นิดเดียว วันนี้ดาบเล่มนี้ได้ดื่มเลือดแน่!”
หลี่ชุนเหมย์เป็นแค่คนธรรมดา เคยเห็นภาพแบบนี้ที่ไหนกัน?
ลมพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่ โชยให้เส้นผมปอยหนึ่งของเธอไหว ก่อนปลายผมจะสัมผัสกับคมดาบเบา ๆ
วินาทีถัดมา เส้นผมปอยนั้นก็ขาดสะบั้นตรงกลาง ปลายผมร่วงลงพื้นอย่างช้า ๆ กระจายอยู่ข้างเท้าของเธอ
เธอไม่ขยับ ดาบก็ไม่ขยับ มีเพียงสายลมที่พัดผ่าน
หลี่ชุนเหมย์ไม่กล้าประมาทอีกต่อไป เธอร้องเรียกไช่เยว่ด้วยเสียงสั่นเครือ
“เยว่เยว่ เพื่อนของเธอเป็นใครกันแน่? ทำไมเพื่อนเธอถึงทำกับฉันแบบนี้? ฉันทำอะไรให้เพื่อนเธอต้องฆ่าฉันด้วย?”
“ป้าหลี่ อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเลยค่ะ” ไช่เยว่พูดเสียงเย็น “ป้าอยากได้ชีวิตฉัน อยากได้เงินฉัน ยังจะถามอีกเหรอว่าทำไม?”
ไช่เยว่พูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว อีกทั้งก่อนหน้านี้อู๋อินยังพูดถึงสินสอดไว้ด้วย หลี่ชุนเหมย์จึงรู้ว่าไช่เยว่รู้ทุกอย่างแล้ว
ที่แท้คนสองคนที่ไช่เยว่พากลับมาวันนี้ไม่ใช่คนธรรมดาเลย!
“พูดมาเถอะ แกเอาสินสอดนั่นไปซ่อนไว้ที่ไหน?” เว่ยเชิ่นหัวเราะหยันอย่างดูแคลน “มิน่าล่ะ พวกเราเพิ่งเข้ามา แกก็ชี้นิ้วสั่งแล้ว ทั้งที่เป็นแค่แม่บ้าน แต่กลับทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของบ้านอีกคน ที่แท้แกก็คิดว่าบ้านหลังนี้เป็นของแกจริง ๆ สินะ!”