【เอานิยายผมไปให้เอไอแปลซ้ำเพื่อรับเคราะห์แทนผมเถอะ｜อย่าขโมยปกผม丨อีกอย่าง ตอนนี้คนเขียนชอบเขียนเรื่องผู้ชายเป็นไข้ อย่างเช่นพระเอกเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ส่วนนางเอกแต่งตัวเรียบร้อย ความชอบเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ยิ่งอ่านยิ่งเซอร์ไพรส์ เชื่อผมสิ ฮ่า ๆ ๆ ๆ】
หลินยา activates ระบบตอนเช้าขณะที่กำลังท้องผูก
ตอนนั้นเธอนั่งอยู่บนโถส้วม หน้าบูดแดง กะปลกกะเปลี้ยออกแรงอยู่
แล้วจู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น——
【ติ๊ง——ตรวจพบว่าคุณล้มเหลวในการลดความอ้วนเป็นครั้งที่ร้อย ระบบจูบเพื่อความงามได้เปิดใช้งานแล้ว】
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นในหัวเกือบทำให้เธอกระเด็นตกจากโถส้วม
รู้ไว้เถอะว่า คนเราตอนเข้าห้องน้ำน่ะเปราะบางที่สุด
แต่ระบบไม่ให้เวลาเธอได้ตั้งตัว——
【ระบบเริ่มทำงาน เริ่มผูกพันกับโฮสต์ สแกนร่างกาย……】
【สแกนเสร็จสิ้น สร้างรายงานเบื้องต้น】
【รูขุมขนอุดตันระดับ 3 บางจุดผลิตน้ำมันมากเกินไป ตรวจพบการนอนดึก ผมแห้งเสีย สภาพจิตใจย่ำแย่ ผิวหนังเริ่มสูญเสียความยืดหยุ่นเล็กน้อย】
【ตรวจพบภาวะกระดูกเชิงกรานเอียงเล็กน้อยจากการนั่งท่าเดิมนาน ๆ แนวโน้มหลังค่อมไหล่ห่อ ไม่ชอบออกกำลังกาย พลังกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัว: อ่อนมาก】
【เฮอะ】
【เป้าหมายสูงสุด: ช่วยให้โฮสต์บรรลุการเปลี่ยนแปลงรอบด้าน ความคืบหน้าปัจจุบัน: 0.0001%】
“เฮอะอะไรของแกเฮอะ?!”
หลินยาอึ้งไปสองสามวินาที ก่อนจะขึ้นกับเสียงน้ำเสียงที่ดูแคลนเอามาก ๆ ของระบบ
จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้ขี้เหร่ ตอนเด็ก ๆ ก็เคยถูกเพื่อนบ้านชมว่าสวย พอเข้ามหาวิทยาลัยก็มีคนตามจีบไม่น้อย
ถึงแม้หลังทำงานแล้วสภาพจิตใจจะย่ำแย่ ไม่ค่อยได้แต่งตัวอะไร
แต่พื้นฐานก็ยังอยู่ แต่งหน้านิดหน่อยก็ออกงานได้
ทำไมพอมาเจอระบบนี้แล้วเธอดูแย่ไปหมดทุกอย่าง
【โฮสต์อย่าได้ปมด้อยไปเลย】
“ไปให้พ้น! ฉันปมด้อยที่ไหน!”
【โฮสต์อย่าได้ตะคอกอย่างไร้สติ】
“แก**”
【โฮสต์อย่าได้พูดจาหยาบคาย】
“……”
【โฮสต์อย่าตกใจไป ถ้าคุณทำภารกิจสำเร็จ ได้จูบกับเป้าหมายที่กำหนด ฉันสามารถปรับปรุงร่างกายของคุณได้ รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง ปรับเสียงให้ดีขึ้น ปรับร่างให้สวย เพิ่มความยืดหยุ่น สร้างกลิ่นกายที่เย้ายวน พอพวกเขาได้รับฟีโรโมนของคุณเข้าไป จะติดหนึบ ยอมสละชีวิตให้เลย】
หลินยาตัดสินใจปฏิเสธทันที: “ระบบแกเหมาะกับไปทำอะไรพวกแนว 18+ มากกว่า แต่ไม่เหมาะกับฉัน ฉันมีจิตสำนึก ฉันทำเรื่องแบบนั้นไปคุกคามคนอื่นไม่ได้”
【โฮสต์สามารถทำความรู้จัก ใช้เวลาด้วยกันกับเป้าหมาย เข้าสู่ช่วงคบหาดูใจ นั่นก็ไม่ถือเป็นการคุกคามแล้ว】
“นั่นมันก็เป็นแค่คนเจ้าชู้เปล่า ๆ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ศีลธรรมฉันอยู่ไหน จุดยืนฉันอยู่ไหน……”
【ให้เงินคุณ】
“……แล้วเป้าหมายอยู่ที่ไหน?”
【เอ่อ】
ดูเหมือนจะไม่คิดว่าหลินยาจะเปลี่ยนใจได้เร็วขนาดนี้ ระบบถึงกับสะดุดไปชั่วขณะ
【ไม่ค่อยแน่ใจ】
หลินยา: ???
ไม่แน่ใจแล้วแกมัวเม้อะไรกับฉันอยู่เนี่ย?
เสียงกลไกของระบบฟังดูหงอย ๆ——
【หวังว่าโฮสต์จะลดเวลาอยู่แต่ในบ้าน ออกไปเข้าสังคมบ้าง พยายามเข้าหาคนคุณภาพสูง พอคุณเจอเด็กโชคชะตา ฉันจะแจ้งเตือนและออกภารกิจให้】
【โฮสต์มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ แต่ตอนนี้ฉันเชื่อมต่อกับเส้นเอ็นชีวิตของคุณแล้ว ต้องการพลังงานจากเด็กโชคชะตามาเติมเต็ม พอฉันเข้าสู่โหมดจำศีลเมื่อไหร่ คุณก็จะกลายเป็นคนนอนไม่รู้เรื่องเหมือนกัน】
หลินยาลูบร่างกายตัวเอง: “แกอยู่ไหนเนี่ย?”
【ในร่างกาย】
หลินยามองโถส้วม ออกแรงเบ่งก้น
【เบ่งไม่ออกหรอก!!!】
“……”
ออกมาจากห้องน้ำ หลินยาก็ยอมรับความจริง
ในร่างกายเธอมีระบบอะไรสักอย่างโผล่มาตอนไหนไม่รู้ บังเอิญมาเปิดใช้งานตอนนี้
บอกว่าจะออกภารกิจให้ ช่วยให้เธอสวยขึ้น ความจริงก็คือระบบมันแบตหมด ต้องใช้พลังงานจากเด็กโชคชะตามาชาร์จ
พูดง่าย ๆ เธอก็คือที่ชาร์จ มันไม่สามารถสัมผัสเด็กโชคชะตาได้โดยตรง เลยต้องอ้อมมาหาเธอ
ก็แค่ใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกันนั่นแหละ
ต้องจูบจริง ๆ เหรอ?
มีวิธีที่สุภาพกว่านี้ไหมวะ
หลินยาส่องกระจก มองใบหน้าที่ดูโทรม ๆ ของสาวออฟฟิศในกระจก คอลลาเจนทั้งหมดถูกดูดหายไปกับแรงกดดันของนายทุน
จะไปรู้จักคนคุณภาพได้ที่ไหน อย่างน้อยเป้าหมายก็ต้องไม่ขี้เหร่เกินไป
ขี้เหร่เกินไปก็ก้มลงไม่ลงปากนี่สิ โดยเฉพาะ
ตามผับมีทั้งคนหล่อคนสวยและเศรษฐีเยอะ แต่ถ้าเป็นโรคติดต่อมาล่ะ?
หลินยากำลังคิดหนักอยู่ เสียงนาฬิกาปลุกก็ดังขึ้น
แย่แล้ว!
ไปทำงาน!!
เธอพุ่งตัวออกไป วิ่งไปสวมรองเท้าที่หน้าประตู คว้าโทรศัพท์แล้ววิ่งสุดชีวิต
ผ่านการต่อรถเมล์ เบียดรถไฟฟ้าใต้ดิน ในที่สุดหลินยาก็วิ่งหน้าตั้งเข้าตึกบริษัท ก่อนเก้าโมงเป๊ะหนึ่งวินาที นิ้วชี้ของเธอกดลงบนเครื่องสแกนลายนิ้วมือของบริษัท
เสียง “ดิ๊ด” เบา ๆ
เพราะสุดชีวิต——
เธอทรุดตัวลงกับพื้น คุกเข่า หอบหายใจอย่างหนักข้างเครื่องสแกน
ปอดเหมือนจะไหม้
ไม่เป็นไร เงินโบนัสการเข้าทำงานตรงเวลารอดแล้ว
ตอนที่เธอกำลังหายใจให้เข้าที่ เตรียมจะเล็ดลอดเข้าไปในแผนก策划ที่เธออยู่ เสียงอึกทึกก็ดังมาจากทางเข้าล็อบบี้ของบริษัท
เธอเงยหน้ามองไปโดยไม่รู้ตัว
ผู้คนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินผ่านประตูหมุนเข้ามา
ชายหนุ่มที่ดูอายุน้อยมากเดินนำหน้าไปก่อน รูปร่างสูงโปร่ง อยู่ท่ามกลางเหล่าผู้บริหารในชุดสูทที่ทำหน้าอกอิ่มใจรายล้อม
รูปร่างได้สัดส่วน สูง 189 เซนติเมตร ชุดสูทสีเทาเข้มเข้ารูป เน้นเส้นสายหัวไหล่กว้างเอวคอดได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ชายคนนั้นไม่ผูกเน็คไท กระดุมเสื้อเชิ้ตที่คอปลดออกหนึ่งเม็ด ดูจริงจังแต่ก็สบาย ๆ
เขาฟังรายงานจากคนข้าง ๆ อย่างใจเย็น เอียงหน้าเล็กน้อย เส้นกรามชัดเจน ดวงตาดูจริงจังมาก
หลินยาแสดงสีหน้าตะลึง
ไม่ใช่เพราะโดนความหล่อของอีกฝ่าย冲击 แต่เป็นเพราะระบบในหัวพูดขึ้นมา——
【คำเตือน: ตรวจพบวัตถุที่อาจมีปฏิสัมพันธ์ด้วยคุณภาพสูงมาก เข้ากันได้ดีมาก เหนือระดับสุด ๆ อยู่ด้านหน้าตรง ระยะทาง 15.7 เมตร ประมาณการพลังงาน: ระดับ SS】
【ออกภารกิจ: โปรดจูบกับเป้าหมายเป็นเวลาหนึ่งนาที】
【รางวัลภารกิจ: พลังเซลล์ (ทำให้ผิวคุณกลับมาสวยใสเหมือนตอนอายุ 18~)】
สายตาของหลินยามองไปที่ริมฝีปากของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว
สันปากชัด เส้นขอบปากคมกริบ
ดูน่าจูบมาก แต่……
แต่……
นี่มันประธานบริษัทนะ!!!
——————————————
หมายเหตุจากผู้เขียน: หนังสือเล่มนี้สนุก ๆ แต่ฉันขอย้ำอีกครั้ง ตอนนี้ฉันชอบโชว์ความหล่อของผู้ชาย!!
(หนังสือที่เคยเขียนก่อนหน้านี้โชว์ความสาวของนางเอก ฉันไม่ชอบแล้ว อย่าไปอ่าน! 我怕แฟนใหม่กลายเป็นแอนตี้ คุกเข่าลงเบา ๆ .jpg)
แต่ทุกอย่างคือเส้นทางที่เดินผ่านมา~คนเราก็ต้องโตขึ้น
นิยายเรื่องนี้ พระเอกนางเอกจะแต่งตัวเรียบร้อยตลอด~ ไม่描写หน้าอกอะไรทั้งนั้น (ไม่ใช่女主แกร่ง มีเส้นทางการเติบโตแบบขี้ขลาด งี่เง่านิดหน่อย บางทีก็กล้า)
ผู้ชายสารพัดรูปแบบ คุกเข่า หอบ ถอด เสน่หา เล่นเอง เอาใจ เป็นไข้ โชว์~
(ขอให้ทีมตรวจผ่านด้วยเถอะ)
สุดท้าย!
ขอบคุณที่เปิดอ่านหนังสือเล่มนี้ หวังว่าจะนำความเซอร์ไพรส์จากความหล่อของผู้ชายมาสู่คุณ