ตอนบ่ายสองโมง จงซีหรานตื่นขึ้นมาแล้วแอบสงสัยว่าตัวเองความจำเสื่อมไปชั่วขณะ——จำไม่ได้เลยว่าตัวเองขึ้นเตียงมาได้ยังไง
เดาว่าฉีซือเหนียนอุ้มเธอขึ้นมาแน่ ๆ
แต่เธอก็ไม่มีเวลามากพอจะมานั่งเครียดเรื่องนี้
ฉีซือเหนียนไม่อยู่บ้าน พ่อบ้านเตรียมอาหารไว้ให้ จงซีหรานกินไปสองคำแล้วก็กลับไปวาดสตอรีบอร์ดต่อ
ยุ่งมาห้าวัน ในที่สุดสตอรีบอร์ดก็ใกล้เสร็จ
หลีเฉิงก็โทรมาบอกว่าชอบบทนี้มาก พอรู้ว่างบประมาณไม่มาก ก็ยอมลดค่าตัวครึ่งหนึ่งเพื่อรับเล่นเรื่องนี้
ทำให้มีเงินทุนเพิ่มมาอีกห้าล้านโดยตรง สวี่โย่วเลยได้ตัวนางเอกดาวรุ่งรุ่น 90 อย่างจางรั่วมาด้วย
มีดาวเด่นสองคนแบบนี้ เรื่องนี้ก็ไม่ต้องห่วงคนดูไม่เข้าฉายเลย ขอแค่คุณภาพทรงไว้ก็รักษาเรตติ้งช่วงหลังได้
จงซีหรานก็ไม่มีเหตุผลจะคัดค้าน
ฝีมือการแสดงของจางรั่วถึงจะค่อนข้างเป็นสูตรสำเร็จ แต่ตอนถ่ายจริงค่อยขัดเกลาไปก็ใช้ได้ ที่สำคัญในยุคนี้ใคร ๆ ก็ต้องยอมประนีประนอมกันบ้าง
ขั้นต่อไปก็คือการคัดเลือกนักแสดงคนอื่น ๆ และเตรียมทีมงาน ถ่ายทำภายในครึ่งเดือนให้ได้
ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว วันก่อนเปิดกล้อง จงซีหรานก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้จัดการของจางรั่ว บอกว่าจางรั่วมีเรื่องอื่นต้องถ่ายมาไม่ได้ ยอมจ่ายค่าเสียหายก็ได้
ก่อนเปิดกล้องโดนเบี้ยวแบบนี้มันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย จงซีหรานหน้านิ่งทันที พูดว่า: “เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน”
ผู้จัดการฝั่งนั้นวางสายไปเลย
จงซีหรานกำลังจะติดต่อเซี่ยอวี๋ ก็รับโทรศัพท์จากสวี่โย่ว: “ซีซี เกิดเรื่องแล้ว เมิ่งเนี่ยนเนี่ยนกลับเมืองจีนแล้ว”