จงซีหรานใจสั่นสะท้าน เงยหน้ามองเขา
แสงไฟสีขาวเย็นจากเพดานส่องลงมา กระทบดวงตาเรียวยาวคมกริบของเขา
นิ้วมือของเธอกำโทรศัพท์แน่น แต่น้ำตาก็ไหลรินออกมา
กลัวคนอื่นเห็น เธอจึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามควบคุมตัวเอง
ไม่เคยคิดเลยว่าในเรื่องนี้ คนที่ปกป้องเธอจะเป็นฉีซือเหนียน
และคนตระกูลจงมากมาย รวมถึงพ่อแม่ของเธอ ไม่มีใครพูดแทนเธอเลยสักคำ
ในห้องเงียบกริบ ได้ยินแม้เสียงเข็มตก
ยูซูหลานเป็นแม่ของจงซีหราน การอบรมสั่งสอนเธอก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา
แต่ถ้อยคำนั้นเป็นของฉีซือเหนียน ใครกล้าโต้แย้ง
ฉีซือเหนียนมาที่บ้านตระกูลจงไม่บ่อยนัก แม้จะเย็นชา แต่ทุกครั้งที่มาก็สุภาพเรียบร้อย นี่เป็นครั้งแรกที่พูดกับยูซูหลานอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้
และต่อหน้าผู้คนมากมาย สีหน้าของยูซูหลานจึงแดงขึ้นแล้วซีดลงเป็นพักๆ
ครู่ต่อมา จงกว่างไฉดึงยูซูหลานไปด้านหลัง ต่อว่า: "ลูกโตป่านนี้แล้ว เธอก็อย่าเอาแต่จับผิดมันเลย"
แล้วหันไปทางฉีซือเหนียน "ซือเหนียนครับ เรื่องนี้พวกเราผิดเอง ผมขอเป็นตัวแทนซีซีขอโทษขอโพยคุณ"
"ขอโทษเรื่องอะไร?" ฉีซือเหนียนน้ำเสียงราบเรียบ "ฮั่วซินน่ะ ฉันเรียกให้เธอไปพบ"
ทุกคนตกตะลึง
จงซีหรานใจสั่นอีกครั้ง มองฉีซือเหนียนตะลึงงัน——เขาทำไมถึงพูดเช่นนี้
ฉีซือเหนียนน้ำเสียงปกติเรียบเฉย ราวกับเล่าเรื่องธรรมดาสามัญ
"ฉันเรียกให้เธอไปสะสางให้จบ คืนของที่ควรคืน"
"คนของฉันก็รออยู่ข้างนอก ตั้งแต่เข้าห้องจนออกมาแค่สิบสองนาที เธอจะไปทำอะไรได้?"
นี่เป็นเรื่องเหนือความคาดหมายของทุกคนจริงๆ
จงกว่างไฉชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้ตัวว่ามีพิรุธ