ราวกับมีดาบเล่มหนึ่งพุ่งมาจากความว่างเปล่า ทะลวงร่างของเขาโดยตรง
ฮั่วซินหน้าซีดเผือด
เพิ่งถึงตอนนี้เองที่รู้ว่า เรื่องที่เขาทำลงไปเมื่อปีนั้น มันเลวร้ายและยากจะให้อภัยเพียงใด
เขาขยับริมฝีปาก อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
สุดท้ายทำได้เพียงหันหลัง หยิบเสื้อโค้ตบนพื้นขึ้นมา เปิดประตู
แต่กลับถูกฉีซือเหนียนเรียกไว้
เขาเดินมาที่หน้าโต๊ะทำงาน หยิบซองจดหมายบนโต๊ะขึ้นมา ยัดเข้าไปในรอยพับของเสื้อโค้ตอย่างลวกๆ “เอาอันนี้กลับไปด้วย ข้อตกลงเมื่อปีนั้นจบไปนานแล้ว”
·
หลังจากฮั่วซินไปแล้ว ห้องทำงานก็เงียบสงัดอยู่นาน จงซีหรานกว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงได้พบว่าแผ่นหลังของตนแทบเปียกชุ่ม
ดีเหลือเกินที่ฉีซือเหนียนไม่เอาเธอไปแลกเปลี่ยนอีก
เธอยืนอยู่ที่เดิม สังเกตว่ามือของฉีซือเหนียนยื่นมาโอบไหล่เธอ “ตกใจเหรอ?”
เธอค่อยๆ ส่ายหน้า “เปล่า”
ที่จริงหลังจากฉีซือเหนียนพูดประโยคที่ว่า “ผมไม่มีทางเอาภรรยาผมไปแลกเปลี่ยน” เธอก็รู้สึกวางใจขึ้นมาทันที เพียงแต่อดหวาดผวาไม่ได้
แต่พอนึกดู ฉีซือเหนียนเหมือนไม่ได้ใช้แรงอะไรเลยก็ตัดสินใจเรื่องนี้
เธอมองเขา “เฟยเค่อดูมีค่ามากเลยนะ คุณ…จะไม่เสียใจทีหลังเหรอ?”
“ผมก็ไม่ได้ขาดเงิน” ฉีซือเหนียนพูดเรียบๆ “เพื่อเรื่องแค่นี้ให้คนงัดเมียไป จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”
จงซีหรานร้องอ้อ วางใจได้โดยสมบูรณ์
เธอถามอีก “เมื่อกี้พวกคุณ ที่จริงไม่ได้ต่อยกันใช่ไหม?”
ฉีซือเหนียนไร้สีหน้าพูด “เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอ?”
เธอเชื่อคำพูดของฮั่วซิน เขาดูออก
จงซีหรานค่อนข้างอาย พยายามแก้ตัว “ฉันแค่รู้สึกว่า…”
เธออยากพูดว่า “เขาอาจสู้คุณไม่ได้” แต่ฉีซือเหนียนไม่ให้โอกาสเธอ
“ไม่เป็นไร” เขาพูดเรียบเฉย “ขอเพียงเธอยืนอยู่ข้างฉันก็พอ จะด้วยเหตุผลอะไร ก็ไม่สำคัญ”
ไม่รู้ทำไม จงซีหรานเหมือนสัมผัสได้ถึงแววต่ำต้อยจากคำพูดของเขา