ทั้งสองคนอยู่ห่างกันอย่างใกล้ชิด
กลิ่นกายของเธอถูกลมหน้านอกหน้าต่างพัดพามาแตะปลายจมูกของเขา
กลิ่นกุหลาบแผ่วเบา ท้ายกลิ่นเป็นตระกูลส้ม หรืออาจจะเป็นส้มหวาน เขาแยกไม่ออกเท่าไรนัก
ฉีซือเหนียนรู้สึกเหมือนตัวเองแทบจะเสียการควบคุม
มือที่วางบนเอวของเธอออกแรงมากขึ้นอีกนิด
จงซีหรานรู้สึกเหมือนวินาทีถัดไปมือของเขาจะล่วงเข้าไปข้างใน
ไม่กี่วินาทีผ่านไป ฉีซือเหนียนก็คุมสติถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือก็ปล่อยจากเอวของเธอ
ลมหายใจของเขายังไม่ค่อยสม่ำเสมอ หนักๆ เบาๆ "ฉันไปเรียกแม่หลิวให้มาวัดขนาดตัวคุณ"
"อือ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา
สายลมพลิ้วโชยเข้ามา ความอุ่นระอุเล็กน้อยนั้นถูกพัดจนสลายไป
วัดขนาดตัวเสร็จ ฉีซือเหนียนก็พาเธอออกจากร้าน
พื้นยังเปียกชื้น แสงไฟส่องลงบนแผ่นหินลายตาราง สะท้อนเป็นประกายระยิบระยับ
จงซีหรานเดินเคียงข้างฉีซือเหนียนไปตามขอบถนน
มือทั้งสองข้างของเธอห้อยอยู่ข้างลำตัว เฉียดกับแขนที่ห้อยลงของฉีซือเหนียนเป็นครั้งคราว
ในหางตา มือซ้ายของฉีซือเหนียนห่อเล็กน้อย ดูเหมือนจะเผลอไปแตะต้องเธอในขณะที่เดิน
นอกจากยามจำเป็น พวกเขาไม่ค่อยได้จับมือกันเอง
อาจเป็นเพราะเหตุนี้ ฉีซือเหนียนจึงไม่ได้จับมือเธอ
แต่ความรู้สึกจะแตะก็ไม่แตะแบบนี้ กลับทำให้เธอรู้สึกทนไม่ไหวอยู่ลึกๆ
ชัดๆ แม้แต่เรื่องที่ใกล้ชิดที่สุดก็เคยทำกันมาแล้ว ทำไมแค่ไม่จับมือ หัวใจของเธอกลับกระเพื่อมราวกับกวางน้อยวิ่งพล่าน