จงซีหรานหัวใจเต้นตึกตักราวกับกลอง
นางเงยหน้ามองฉีซือเหนียน เพิ่งจะเขย่งปลายเท้า ก็ถูกฉีซือเหนียนคว้าเอวไว้ได้ แล้วกดลงบนเตียง
เขาถอดแว่นด้วยมือข้างเดียว จูบอันร้อนแรงร่วงหล่นลงมา
“ซีซี...” ลมหายใจของฉีซือเหนียนปั่นป่วนเล็กน้อย
นอกจากครั้งที่เมาแล้วโทรวิดีโอหาโจวซื้อยาว ฉีซือเหนียนก็ไม่ได้เรียกนางแบบนี้นานแล้ว
นางเหม่อลอยไปชั่วขณะ
แล้วก็ได้ยินฉีซือเหนียนพูดด้วยน้ำเสียงที่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจนแทบไม่มีใครได้ยิน “ไม่มีก็ดีที่สุด”
“ต่อให้มี ฉันก็มีวิธีมากมายที่จะทำให้เธอไม่คิดถึงเขาอีก”
“...”
เขามีจริง ๆ นั่นแหละ
นางดูเหมือนบ๊ะจ่างที่ถูกแกะออกจนเกลี้ยง
ขาวเนียน เหนียวหนึบ น่าหลงใหล
·
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนจงซีหรานตื่นขึ้นมา ก็เห็นฉีซือเหนียนอาบน้ำเสร็จแล้ว กำลังใส่เสื้อเชิ้ตอยู่
เขากระดุมเม็ดแล้วเม็ดเล่าอย่างช้า ๆ ราวกับไม่ได้รีบร้อน สัมผัสได้ถึงสายตานาง เขาจึงหันขวับไป มองนางด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความอิ่มเอม
จงซีหรานรู้สึกหน้าแดง ๆ
ฉีซือเหนียนหยิบเนคไทสีเขียวมะกอกเข้มลายเส้นบาง ๆ ส่งให้ และนางก็รับมาอย่างเป็นธรรมชาติ คุกเข่าอยู่บนเตียงเพื่อผูกเนคไทให้เขา
——แต่ทำไมเขาถึงเลือกเนคไทสีเขียวล่ะ???
หน้าหนาวที่เป่ยเฉิง ระบบทำความร้อนให้ความอบอุ่นอย่างเต็มที่ ในบ้านมีอุณหภูมิยี่สิบหกเจ็ดองศา
นางสวมเพียงชุดสายเดี่ยวสีขาว ไหล่ขาวเนียนโผล่ออกมานอกเสื้อผ้า ราวกับเครื่องลายครามสีขาวอันเรียบลื่น
ลูกกระเดือกของฉีซือเหนียนขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว
ผูกเนคไทเสร็จ เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านบนศีรษะ “เย็นนี้ฉันจะพยายามไปให้ถึงเร็ว ๆ”
จงซีหรานพยักหน้า
เขายกมือขึ้นลูบแก้มเบา ๆ “งั้นฉันไปก่อนนะ”
“อ้อ” นางส่งเสียงเบา ๆ
ประตูปิดลงด้วยเสียงดังเอี๊ยด จงซีหรานกัดริมฝีปาก ห่มผ้าห่มผืนเล็ก ๆ แล้วยื่นหัวออกไปนอกประตูมองอย่างระมัดระวัง พอแน่ใจว่าเขาจากไปแล้วจริง ๆ นางก็รีบลุกขึ้นไปแช่น้ำและพอกหน้ามาส์ก
คิดถึงคืนนี้ที่ต้องขึ้นเวทีพร้อมกับฉีซือเหนียน นางยังรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย
เพื่อคลายความตื่นเต้น นางจึงทำได้แค่เสพเวยปั๋วอย่างบ้าคลั่ง
แฟนคลับจิ้น: "รอคอยคืนนี้คุณฉีจะมาทำให้ฟินสุด ๆ"
"รอคอยคู่ซีเหนียนกอดกันหอมกันอุ้มกันสูง ๆ"
...