อากาศยามเช้าบนภูเขา ทุกโมเลกุลของอากาศล้วนสดชื่น
จงซีหรานลุกขึ้นยืนที่ประตูทางออกสู่สนามหญ้า มองแสงแดดสาดส่องลงมาจากฟ้าผ่านชั้นใบไม้สูงตระหง่านในสนาม ส่องสว่างฝุ่นละอองที่ลอยอยู่กลางอากาศ รู้สึกผ่อนคลายลงไปมาก
ไฟในเตาผิงค่อยๆ มอดลง
ฉีซือเหนียนนำลูกแพร์สองสามลูกล้างให้สะอาด แล้วกวักมือเรียกเธอมากิน "ลูกแพร์ที่เก็บเดือนธันวาคม ลองชิมดูสิ"
จงซีหรานรับมา "อร่อยดี กรอบและหวาน"
ฉีซือเหนียนถือลูกแพร์อยู่พลางถามขึ้นมาทันที "ฉันเพิ่งนึกได้ ตอนนั้นเธอกำลังรอฉันอยู่หรือเปล่า?"
จงซีหรานกลืนลูกแพร์ลงคำเล็กๆ ยิ้ม "อืม ตอนนั้นอยากเล่นด้วยกับเธอมาก"
ก็เป็นเรื่องตอนเด็กๆ น่ะ จะอายอะไรก็ไม่รู้สึก
แขนของฉีซือเหนียนที่ถือลูกแพร์แข็งทื่อเล็กน้อย กว่าจะกัดได้คำหนึ่งก็เนิ่นนาน
จงซีหรานยิ้มถาม "หวานใช่ไหม?"
ฉีซือเหนียนตอบรับอืมหนึ่งเสียง แต่ในปากกลับรู้สึกขมฝืดไปหมด
สิบโมงกว่า พระอาทิตย์บนภูเขากำลังพอดี
นั่งริมหน้าต่างวิลล่ากับฉีซือเหนียน กินลูกแพร์ดื่มชาอาบแดด ช่างสุขใจเหลือเกิน
พักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง ฉีซือเหนียนถามเธอว่าอยากออกไปเดินเล่นไหม เธอบอกว่าดี
สวมเสื้อโค้ตเรียบร้อย จู่ๆ เธอก็เห็นรถเข็นวีลแชร์วางอยู่ที่หน้าประตู
จงซีหราน "นี่คงไม่ใช่ให้ฉันนั่งใช่ไหม?"
"หรือว่าจะให้ฉันนั่ง?"
"..." จงซีหราน "ฉันปฏิเสธ เท้าฉันหายเป็นปกติแล้วแท้ๆ..."
น้ำเสียงของฉีซือเหนียนไม่ยอมให้เถียง "ขึ้นมา"
จงซีหรานดื้ออยู่นานครึ่งนาที สุดท้ายก็ต้องยอมนั่งลงอย่างไม่เต็มใจภายใต้สายตาเย็นชาของฉีซือเหนียน