อ่าวเฟ่ยชุ่ย
จงซีหรานไม่อยู่ บ้านจึงดูว่างเปล่าไปหน่อย
ฉีซือเหนียนอาบน้ำเสร็จเดินออกจากห้องน้ำ ยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าหน้าต่างสูงจนหมดมวนหนึ่ง กลับขึ้นเตียง แล้วเหลือบเห็นผ้าห่มผืนเล็กสีแดงที่จงซีหรานมักห่มอยู่ พอหยิบขึ้นมา ก็อดยิ้มไม่ได้
เจียงเจิ้งส่งสายเข้ามาพอดีในตอนนี้
เขารับสาย เจียงเจิ้งน้ำเสียงตื่นตระหนกอยู่ฝั่งนั้น: "คุณฉี ผมเพิ่งรู้ว่าฮั่วซินไปที่งานเฉิงที่เมืองจินเฉิง"
ฉซีซือเนียนถึงกับสะดุ้ง
วางสายแล้วเขาก็เปิดเวยปั๋ว เหมือนที่คาดไว้ยังไงล่ะ เรื่องมันเริ่มปะทุแล้ว เพราะว่าถ่ายรูปจงซีหรานกับฮั่วซินยืนเวทีเดียวกัน คนไม่มีใครยอมใคร
เขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเดินลงชั้น ไม่ทันรอคนขับรถ ขับรถไปเองมุ่งไปเมืองจินเฉิง
รถออกจากเขตอาคาร เขาหน้าบึ้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาจงซีหราน
·
จงซีหรานถูกรฮั่วซินกดติดอยู่กับกระดานประตูแนบอก ทั้งตัวแข็งเกร็ง
ข้างนอกมีเสียงเคาะประตูของเซี่ยอววี๋กับทีมงาน
สั่นสะเทือนจนกระดูกสันหลังของเธอเสียว
โทรศัพท์เธอดังขึ้นในตอนนี้
เธอหันหน้าหนีไปทางอื่นทำเป็นไม่มองฮั่วซิน เสียงเย็น: "ปล่อยมือ"
ฮั่วซินค่อย ๆ ปล่อยเธอลง
จงซีหรานหยิบโทรศัพท์ออกมา จากกระเป๋ากางเกง เห็นเบอร์โคนเข้าข่าย: ฉีซือเนียน
เขาจึงรู้ข่าวแน่ละ
เธอกำลังจะรับ แต่บัดดลหมด มือถกคู่นั้นคว้าโทรศัพท์ไปทิ้งลงพื้น