"...เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละ"
ซูเจี้ยนกั๋วฟังซูยู่ไป๋เล่าจบเรื่องทั้งหมดที่ถูกคนวางแผนกลั่นแกล้ง แล้วมองดวงตาที่เย็นชาคู่นั้น พูดขึ้นว่า "เรื่องนี้จบแค่นี้ก็พอแล้ว อย่าคิดจะไปแก้แค้นอีก"
"ช่วงนี้ก็อย่าออกนอกหมู่บ้านเลย"
"ครั้งนี้มันในที่ของเราเอง พวกเขาคงไม่กล้าทำอะไร แต่ถ้าออกนอกหมู่บ้านไป คงไม่มีใครช่วยแกได้"
ถูกคนวางแผน เสียเปรียบขนาดนี้ ในใจเขาก็มีโมโห แต่แล้วยังไงล่ะ?
ครอบครัวเขาเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ทำได้แค่กัดฟันกลืนเลือดลงคอ
แต่พอนึกถึงสายตาแค้นเคียดของหวังเอ้อเฉียงตอนจากไป ซูเจี้ยนกั๋วก็รู้สึกหนักใจขึ้นมา รู้ว่าเรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆ
ดวงตาสีดำของซูยู่ไป๋หรี่ลงเล็กน้อย พูดเสียงเรียบว่า "พ่อแม่วางใจได้ ผมจะอยู่อย่างสงบเรียบร้อย ถ้าออกไปข้างนอกก็จะระมัดระวังตัว"
ซูเจี้ยนกั๋วได้ฟังก็มองซูยู่ไป๋อย่างลึกซึ้ง สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของลูกชาย
พูดจาเรียบร้อยจริง แต่เหมือนสงบเกินไป สงบจนไม่รู้สึกถึงอารมณ์ขึ้นลงเลย
เจียงชิงหวานเห็นบรรยากาศผ่อนคลายลง ก็กำเงินส่งให้ "แม่ เงินพวกนี้หนูไม่ได้แตะแม้แต่สตางค์เดียว เอาไว้ให้แม่"
เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้อยู่ในมือเธอ เธอนอนไม่หลับจริงๆ
.
ฉินซู่หลานพาซูยู่ไป๋กลับไปที่ห้อง ให้เจียงชิงหวานยกน้ำร้อนมา เช็ดแผลให้ซูยู่ไป๋
พอซูยู่ไป๋ถอดเสื้อออก เห็นรอยแผลเฆี่ยนเป็นเส้นๆ ทั่วตัว ฉินซู่หลานก็อดไม่ได้ที่จะด่าไปทั่วถึงซูเจี้ยนกั๋วอีกครั้ง
"เจ็บไหม?"
ซูยู่ไป๋ยิ้มกว้าง "ไม่เจ็บ"
ฉินซู่หลานพูดเสียงไม่พอใจ "ไม่เจ็บแล้วไหนไม่เจ็บ ยังกระตุกอยู่นั่นแหละ!"