ทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ซูยู่ไป๋ถึงได้ถอนหายใจยาว ๆ กระบวนการแม้จะวกวนไปหน่อย เสียแม่แพะกับลูกแพะไปหนึ่งคู่ แต่ผลลัพธ์ก็ออกมาดี
ไม่คิดจะล่าเหยื่อต่อ มองไปที่หุบเขาไกล ๆ ซูยู่ไป๋ก็หมุนตัวกลับ
เสียงปืนเมื่อครู่คงทำให้สัตว์ที่อยู่ไกลเป็นรัศมีหลายลี้แตกตื่นกันหมดแล้ว ตอนนี้คงไม่มีเงาหลงเหลือแน่
ตลอดทางมีอันตรายบ้างแต่ไม่ร้ายแรง กลับมาถึงกลางป่าทึบได้อย่างรวดเร็ว
ซูยู่ไป๋รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างผุดขึ้นในใจทันใด
“มีสมบัติ?”
ตามความรู้สึกนั้น ซูยู่ไป๋ฟันเถาวัลย์ออก ไปถึงริมพื้นที่ชุ่มน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งแห่งหนึ่ง
ซูยู่ไป๋มองไปรอบ ๆ ที่ตรงนี้น่าจะเคยเป็นทะเลสาบเล็ก ๆ มาก่อน ต่อมาฝนแล้งก็กลายเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำ
ถือไม้ยาวเมตรกว่า ๆ ในมือใช้ไต่สำรวจไปเรื่อย ๆ ซูยู่ไป๋ค่อย ๆ เข้าไปใกล้ตำแหน่งที่รับรู้ได้ถึง ‘สมบัติ’
เมื่อกำหนดตำแหน่งแล้ว ซูยู่ไป๋หยิบพลั่วเหล็กออกมาจากช่องว่างแล้วเริ่มขุดทันที
ตั้งแต่รู้ว่าช่องว่างมีพลังในการค้นหาสมบัติ ซูยู่ไป๋ก็ขอยืมอุปกรณ์การเกษตรบางอย่างจากกองบัญชาการหน่วย
เครื่องไม้เครื่องมือครบครันมาก
สมบัติชิ้นนี้ฝังอยู่ลึกมาก ซูยู่ไป๋ขุดไปเกือบเมตรแล้วยังไม่เจอ จำต้องขยายวงกว้างในการขุด
ไอน้ำลอยขึ้นจากหัวซูยู่ไป๋ พื้นที่ชุ่มน้ำตอนแรกขุดง่าย แต่ยิ่งขุดลึกลงไปยิ่งเหนื่อย โดยเฉพาะตอนที่น้ำซึมออกมา
ยิ่งสภาพอากาศหนาว เหยียบลงไปในโคลนนั่น ความรู้สึกช่างสดชื่นสุด ๆ ไปเลย
ขุดเพิ่มอีกประมาณครึ่งเมตร เสียงโลหะกระทบกันก็ดังขึ้น
ซูยู่ไป๋ใจเต้น รีบปาดโคลนรอบ ๆ ออก ค่อย ๆ เผยให้เห็นโครงร่างของสัตว์ตัวหนึ่ง
“วัวสำริด?” ซูยู่ไป๋เก็บสิ่งของเข้าช่องว่าง แล้วใช้สายน้ำฉีดล้างโคลนออก
แววตาประหลาดใจวาบหนึ่ง