บนภูเขาหลังบ้านที่ผู้คนบางตานี้ ซูยู่ไป๋เก็บต้นไม้แห้งที่โค่นลงใส่ในโลกมิติ หัวของเขามีไอร้อนลอยขึ้นเป็นสาย
ในมือมีถ้วยใบหนึ่ง ด้านในเป็นน้ำใสสะอาดจากบ่อน้ำพุวิเศษ
ซูยู่ไป๋ดื่มรวดเดียวจบ รู้สึกได้ว่าความเหนื่อยล้าในร่างกายลดลงไปบ้าง
"ไม่คิดว่าน้ำพุวิเศษจะมีฤทธิ์เด่นขนาดนี้ ต่อไปน้ำกินในบ้านจะเปลี่ยนเป็นน้ำพุวิเศษทั้งหมดเลย"
ในช่วงเวลานี้ ซูยู่ไป๋ก็เข้าใจโลกเล็กๆ ที่ติดตัวมามากขึ้นด้วย
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดก็คือบ่อน้ำพุวิเศษนั่นแหละ
ไม่เพียงช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าของร่างกาย ยังมีฤทธิ์รักษาบาดแผลด้วย ตอนนี้เขารู้สึกว่าบาดแผลบนใบหน้าหายไปมากแล้ว
พักผ่อนเล็กน้อย กำลังจะหาต้นไม้แห้งมาทำแบบเดิม ก็จู่ๆ เห็นรอยเล็บจางๆ บนลำต้นไม้
ซูยู่ไป๋เข้าไปดูใกล้ๆ รอยเล็บเป็นรูปวงรี ปลายนิ้วเดียวมีรอยเล็บแหลมคม โดยรวมแผ่ออกเป็นรูปพัด
"กระรอก" ดวงตาซูยู่ไป๋เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
กระรอกนี่คือ"เจ้าพ่อสะสมเสบียง"แห่งขุนเขาจริงๆ ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงก็เริ่มเตรียมอาหารไว้กินหน้าหนาวแล้ว
ซูยู่ไป๋ดึงขวานฟืนออกจากเอว ใช้ด้ามขวานเคาะลำต้นไม้สองสามที
ได้ยินเสียงสะท้อนจากข้างใน มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมา
รีบเก็บของที่ติดตัวทั้งหมดใส่โลกมิติอย่างรวดเร็ว ซูยู่ไป๋ปีนป่ายว่องไวราวกับลิง
"สมกับเป็นเจ้าพ่อสะสมเสบียงจริงๆ ไม่น้อยเลยด้วยสิ" ยื่นมือเข้าไปในโพรงไม้ที่ค่อนข้างซ่อนเร้น พอดึงออกมา มือก็กำลูกสน ลูกโอ๊ก เฮเซลนัท และเมล็ดข้าวโพดไว้เต็มกำมือ