...+โยนไก่ป่าสองตัวทิ้งลงในมิติ ซูยู่ไป๋ตรวจดูกับดักที่ตัวเองวางไว้
เก็บไก่ป่าอีกตัวที่โดนกับดักหนีบจนเกือบขาดครึ่งได้สำเร็จด้วยความดีใจ
ในพุ่มไม้ไม่ไกล ยังเจอไก่ป่าเพิ่งลอกขนสามตัว แต่พวกมันใกล้จะตายเพราะความหนาวเต็มที
"ไม่รู้ว่ามิติจะช่วยชีวิตไก่ป่าสามตัวนี้ได้หรือเปล่า ถ้าได้ก็คงมีไข่กินฟรีๆ แล้ว"
จัดสรรพื้นที่ในมิติให้ไก่ป่าโดยเฉพาะ ที่เหลือก็ต้องรออย่างเดียว
ทำเสร็จทุกอย่าง ซูยู่ไป๋ก็เดินเข้าป่าลึกอีกครั้ง
ปรับตัวให้เข้ากับสภาพร่างกายตอนนี้ และฝึกฝนทักษะที่เริ่มจะเซไป
จนถึงประมาณสิบเอ็ดโมง มิติก็มีกระต่ายป่าสามตัวและนกเขาสองตัวเพิ่ม ซูยู่ไป๋ถึงจะเริ่มเก็บของกลับบ้าน
กำลังจะกลับ ก็ได้ยินเสียงร้อง"แบ๊ะ"ดังขึ้นข้างหู
ซูยู่ไป๋ชะงักไปนิดหนึ่ง สัญชาตญาณทำให้เขาย่อฝีเท้าลง
เสียงหิมะถูกเหยียบเบาๆ ในป่าลึกชัดเจนมาก ซูยู่ไป๋ทำได้แค่พยายามควบคุม
ดันพุ่มไม้ตรงหน้าออกไป รูม่านตาซูยู่ไป๋ขยายกว้าง
"กวางโง่?"
แววตาซูยู่ไป๋เป็นประกายด้วยความดีใจ กวางโง่สมัยก่อนเจอบ่อย แต่สองปีมานี้แทบจะสูญพันธุ์แถวนี้ไปแล้ว
ที่แท้ก็ซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกนี่เอง
คำนวณระยะทางแล้ว ซูยู่ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย มือเขาไม่ปืน ธนูเกินสามสิบเมตรเขาไม่มั่นใจว่าจะยิงถูก
ถึงกวางจะโง่ แต่ถ้ารู้สึกว่าไม่มีอันตราย มันก็จะวิ่งกลับมา
ตำแหน่งที่มันอยู่เป็นพื้นที่โล่ง ถ้าเขาออกจากพุ่มไม้ไป เป้าหมายใหญ่ขนาดนั้น กวางโง่ไม่กลับมาแน่นอน
"ลองดูสักตั้ง!" ซูยู่ไป๋วางแผนเสร็จเร็วมาก