บทที่ 3 ท่านพ่อ ข้าอยากใช้เงิน
กู้หมิงเยว่กลอกตาคล่องแคล่ว ก่อนรีบพูดล้วงความลับ
“ท่านพ่อ ข้าไม่สบายใจเลย ท่านบอกที่ซ่อนเงินให้ข้าทราบเถิด”
กู้เต๋อไป๋มองรอบทิศ แล้วลดเสียงลงต่ำอีกสามระดับ
“เงินบรรเทาภัยน้ำท่วมเจียงโจว รวมหนึ่งแสนตำลึง พ่อซ่อนไว้แนบเนียนไร้ร่องรอย!”
“ใต้ถุนศาลาป่าช้าตะวันออกสามหมื่นตำลึง ในพระอุทรพระพุทธรูปวัดร้างเหนือเมืองสองหมื่นตำลึง ก้นบ่อแห้งลานล่าสัตว์ชานเมืองตะวันตกห้าหมื่นตำลึง”
“พ่อให้คนห่อผ้าน้ำมันสามชั้น โรยยาสมุนไพรกันแมลง อย่าว่าแต่คนเลย สุนัขมาดมยังไม่รู้เรื่อง!!”
ยิ่งพูดก็ยิ่งได้ใจ ใบหน้าแก่ชรามีแววภาคภูมิใจแบบ “มืออาชีพ” ฉายชัด
“รอให้เรื่องเงียบก่อน พวกเจ้าอยากได้อะไร พ่อจะซื้อให้หมด…”
“ท่านพ่อ” กู้หมิงเยว่เอ่ยขัด
“หืม?”
“ท่านว่าเงินแสนตำลึงนั้น…ล้วนเป็นเงินบรรเทาภัย?”
“ก็ใช่น่ะสิ!” กู้เต๋อไป๋ยืดอกอย่างภาคภูมิ “ถ้าไม่ใช่เงินบรรเทาภัย จะมีเงินก้อนใหญ่ปานนี้…”
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็สังเกตสีหน้าบุตรสาว
พ่อข้าสมองต้องมีปัญหา!
เบื้องหน้ากู้หมิงเยว่ หน้าจอระบบกำลังกระพริบถี่อย่างบ้าคลั่ง
【ภารกิจถูกกระตุ้น】
【ทรัพย์สินที่สามารถใช้ได้ในปัจจุบัน: เงินหนึ่งแสนตำลึง (ที่มา: เงินบรรเทาภัยน้ำท่วมเจียงโจว)】
【เป้าหมายภารกิจ: ใช้ให้หมดภายในสี่วัน!】
【หมายเหตุ: เอาจากประชาชน ใช้เพื่อประชาชน การทำลาย/ทิ้ง/ส่งคืนโดยตรงไม่นับเป็นการใช้จ่ายนะ~ ต้องก่อให้เกิดการแลกเปลี่ยนจริง~】
【รางวัลภารกิจ: ได้รับสิทธิ์ตรวจดูหนังสือพิมพ์น้อย ‘ข่าวเด่นอนาคต’ หนึ่งครั้ง】
ในหัวกู้หมิงเยว่คิดคำนวณอย่างรวดเร็ว
เงินบรรเทาภัยเจียงโจวแสนตำลึง!
บัดนี้เจียงโจวประสบอุทกภัย ผู้อพยพกำลังหลั่งไหลเข้านครหลวง
จะใช้เงินนี้ให้หมด และไม่อาจคืนกลับไปตรง ๆ จำเป็นต้อง “ใช้” ให้หมด
มุมปากกู้หมิงเยว่กระตุกวูบหนึ่ง
ดังนั้นระบบหมายความว่า: ให้นางนำเงินบรรเทาภัยที่พ่อทุจริตมา ใช้จ่ายกลับคืนสู่ผู้อพยพอย่างแนบเนียนอย่างนั้นหรือ?
กู้หมิงเยว่ค่อย ๆ หันหน้าไปมองกู้หมิงหลี่ซึ่งนั่งอยู่กับพื้น
สายตาพี่น้องประสานกันกลางอากาศ
นั่นคือความร่วมรู้สึกลึกซึ้งที่เกิดได้เฉพาะระหว่างผู้ข้ามภพเช่นกัน และผู้ทุกข์ทนที่ถูกระบบพิสดารบงการ
กู้เต๋อไป๋มองบุตรสาว แล้วมองบุตรชาย รู้สึกว่าสายตาที่เด็กทั้งสองมองตนนั้นประหลาดชอบกล
“เป็น เป็นอะไรไป?”
“ท่านพ่อ” กู้หมิงเยว่ลุกขึ้นยืน ปัดกระโปรงไร้ฝุ่น “ที่ซ่อนเงินบรรเทาภัย โปรดระบุเป็นบัญชีอย่างละเอียดให้ข้าด้วย”
กู้เต๋อไป๋ตะลึง “เจ้าจะเอาบัญชีไปทำอะไร?”
“ใช้”
“…ใช้อะไร?”
“ใช้เงิน”
กู้เต๋อไป๋ทั้งร่างราวกับถูกคนกดจุด
เขาแข็งค้างอยู่กับที่ อ้าปากค้างเป็นรูปตัว “O” มาตรฐาน
“เจ้า…เจ้าว่าอะไรนะ?”
“ท่านพ่อ ท่านจงเขียนที่ซ่อนเงินอย่างละเอียดเป็นบัญชีให้ข้าที”
กู้หมิงเยว่สีหน้าจริงจัง แววตาชัดเจนและแน่วแน่
“ระบุให้ละเอียดว่าแต่ละจุดมีกี่ตำลึง เอาออกอย่างไร ดีที่สุดให้แนบแผนที่เส้นทางมาด้วย”
หนังตาของกู้เต๋อไป๋กระตุกถี่สามครั้ง
เขายื่นมือไปวางบนหน้าผากบุตรสาวอย่างแรง แล้วคลำหน้าผากตนเอง
“ไม่ร้อนนี่…”
“ท่านพ่อ ข้ามิได้เป็นไข้”
“เช่นนั้นเจ้าไปรับสิ่งกระตุ้นอันใดมา?”
กู้เต๋อไป๋ร้อนใจเดินวนไปมา ฉวยแขนของกู้หมิงหลี่ข้าง ๆ ไว้
“หลี่เอ๋อ! น้องสาวของเจ้าถูกสิ่งไม่สะอาดประทัดรังควานหรือไม่?! เร็ว! ไปเชิญนักพรตจากสำนักทงเสวียนมาขับไล่สิ่งชั่วร้าย!”
กู้หมิงหลี่เงยหน้าด้วยท่าทีหมดเรี่ยวแรง สีหน้าเรียบเฉยกล่าว “ท่านพ่อ นางไม่ได้บ้า ท่านรีบบอกนางเถิด หากไม่บอกพวกเรา อีกไม่นานก็คงต้องลาลับไปชั่วนิรันดร์”
“เจ้าหุบปาก! เจ้ายิ่งน่ากลัวกว่า!”
กู้เต๋อไป๋ตบหนึ่งฝ่ามือลงบนหัวบุตรชาย หันไปเผชิญหน้าบุตรสาวต่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความปวดร้าว
“เยว่เอ๋อ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าเงินแสนตำลึงนั่นมันใหญ่หลวงเพียงใด? นั่นเป็นเงินที่พ่อเสี่ยงหัวหลุดจากบ่า สู้กับร้อยสายตาของกรมตรวจการ ในยามที่เจียงโจวประสบภัยน้ำท่วมหนักที่สุด ต้องขูดรีดออกมาจากเงินบรรเทาภัยอย่างยากเย็น หากถูกเปิดโปง…”
เขาพลันนึกได้ว่าบุตรสาวก็หวาดกลัวอยู่แล้ว จึงรีบหุบปากฉับ
กระแอมสองที
“กล่าวโดยรวม! นั่นคือน้ำพักน้ำแรงของพ่อ! ใช้ไม่ได้! เด็ดขาดใช้ไม่ได้!”
กู้เต๋อไป๋กอดอก สีหน้าทรนงเป็น “บิดาผู้เปี่ยมเมตตา”
“พ่อโกงเงินเหล่านี้ ก็เพื่อพวกเจ้าสองคนไม่ใช่หรือ? รอให้เรื่องเงียบ จัดสินสอดให้เยว่เอ๋อ ติดต่อวางหนทางอนาคตให้หลี่เอ๋อ ทุกสลึงทุกเฟื้องเป็นเงินที่พ่อแลกด้วยเลือดและหยาดเหงื่อ!”
สองพยางค์ “เลือด” และ “หยาดเหงื่อ” เขาเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ
กู้หมิงเยว่ “…”
ท่านนี่มิใช่สะสมสินสอดให้ข้า ท่านกำลังเตรียมส่งข้าดับดิ้นเสียเดี๋ยวนี้ต่างหาก!
แต่ไม่เป็นไร
ในฐานะประธานผู้บริหารมือพระกาฬที่เคยกดดันคู่ค้าหัวดื้อนับไม่ถ้วนบนโต๊ะเจรจาจนต้องล่าถอย กู้หมิงเยว่รู้ซึ้งว่าการเผชิญหน้ากับคู่กรณีหัวรั้น การอธิบายเหตุผลนั้นไร้ผล
ต้องใช้วิธี
นางสูดลมหายใจลึก
ค่อย ๆ ก้มศีรษะ
วินาทีถัดมา
ขอบตาของนางฉายแววน้ำใสระยิบระยับอย่างควบคุมได้แม่นยำ
เม้มริมฝีปากเล็กน้อย สั่นเทาแผ่วเบา
ปลายจมูกแต้มสีชมพูอ่อนพอเหมาะ
คางงุ้มลงเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องบอบบางราวกับต้องลมก็จะหักสะบั้น
จากนักธุรกิจหญิงจอมโหดวัยทำงานผู้อนุภาพ กลายเป็นดอกบัวขาวที่สั่นคลอนใกล้ร่วงหล่นในพายุฝนในชั่วพริบตา
“ท่านพ่อ…”
น้ำเสียงนางเจือสะอื้นจวนไม่ได้ยิน
“ข้า ข้าก็แค่กลัว…”
“กรมตรวจการกำลังจะมา พอข้าคิดว่าเกิดถูกตรวจพบ ครอบครัวเราทั้งหมดก็จะ…”
เมื่อกล่าวถึงสองคำว่า “ครอบครัวเรา” น้ำเสียงนางก็ขาดห้วงไปอย่างเหมาะเจาะ
หยาดน้ำตาหยดหนึ่ง เกาะอยู่ตรงปลายขนตายาวอย่างแม่นยำ สั่นระริกใกล้หยด
ไม่มีร่ำไห้โฮ ไม่อาละวาดเกลือกกลิ้ง หรือแม้ไม่ส่งเสียงร่ำไห้ใด ๆ
มีเพียงหยาดน้ำตาหยดนั้น
เงียบงันและอ่อนแอน่าเวทนา เกาะอยู่ตรงนั้น
“ตั้งแต่ท่านแม่จากไป ท่านเลี้ยงดูข้ากับพี่ชายอย่างยากลำบากแต่ลำพัง บัดนี้บ้านเรามีภัย ลูกสาวก็อยากช่วยแบ่งเบาภาระให้พ่อ”
แนวป้องกันของกู้เต๋อไป๋พังทลายสิ้นภายในศูนย์จุดสามวินาที
“อย่า!! อย่าร้อง!!”
มหาเสนาบดีขั้นหนึ่งผู้กุมอำนาจทั่วราชสำนัก จิ้งจอกเฒ่าที่ต่อหน้าฮ่องเต้ทรงพิโรธในท้องพระโรงก็ยังไม่เปลี่ยนสีหน้า บัดนี้เหมือนถูกทิ่มแทงกลางใจ ตื่นตระหนกทันที
“โอ๊ย เยว่เอ๋อ! ดวงใจของพ่อ!”
“เจ้าอย่าร้องไห้! พ่อเห็นเจ้าหยาดน้ำตาตกสักหยด พ่อก็อายุสั้นลงหนึ่งปีเลยนะ!”
เขาลนลานควักผ้าเช็ดหน้าไหมจากแขนเสื้อ ก้มตัวลงไปซับน้ำตาให้บุตรสาว
ท่าทางซุ่มซ่ามและต่ำต้อยเช่นนี้ ไม่อาจเห็นมาดขุนนางใหญ่ชั้นหนึ่งได้เลยสักนิด
กู้หมิงเยว่นับถอยหลังอยู่ในใจเงียบ ๆ
สาม สอง หนึ่ง
“ดีดีดี! เขียนเขียนเขียน! พ่อเขียนก็ได้!”
กู้เต๋อไป๋เข่าอ่อนทรุด หมดเรี่ยวแรงนั่งแหมะบนม้านั่งกลม ยอมจำนน
“อยากได้บัญชีหรือ? พ่อเขียนให้! เจ้าอยากได้พระจันทร์บนฟ้า พ่อก็เด็ดให้! ขอเพียงเจ้าอย่าร้องไห้นะแม่คุณเอ๋ย!”
“แต่เจ้าต้องจำให้ดีว่าเปิดเผยไม่ได้เด็ดขาด! ไม่อย่างนั้นครอบครัวเรา…”
“ท่านพ่อโปรดวางใจ”
ขนตาของกู้หมิงเยว่สั่นสะบัด
หยาดน้ำตาที่เกาะปลายขนตา ร่วงหล่นลงอย่างเหมาะกับจังหวะ
ปิดฉากสมบูรณ์
กู้หมิงหลี่ผู้นั่งชมอยู่กับพื้นตลอดเหตุการณ์ “…………”
รางวัลการแสดงยอดเยี่ยมแห่งปี: กู้หมิงเยว่!
…