โจวอวี่หลิงคุยกับจี้หวยโจวเสร็จก็กลับไป
ในห้องผู้ป่วยเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงกระแสไฟฟ้าแผ่วเบาจากเครื่องเฝ้าระวังดังแทรกเป็นครั้งคราว
จี้หวยโจวกำมือเย็นเฉียบนั้นไว้ ดวงตากร่ำจนแดงก่ำ แต่ไม่กล้าหลับตาลง
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง นิ้วของเสิ่นอี้ขยับเล็กน้อยในอุ้งมือของเขา
เบามาก ราวกับเล็บขูดผ่านจนรู้สึกคันยิบๆ
จี้หวยโจวสะดุ้งทั้งตัว โน้มตัวเข้าไปใกล้ ใบหน้าแทบจะชิดปลายจมูกของเสิ่นอี้เข้าให้แล้ว “อี้เอ๋อร์? เมียจ๋า?”
เปลือกตาของเสิ่นอี้กระพือหลายครั้ง กว่าจะขืนใจเปิดออกได้เพียงรอยนิด
แสงเสียดส่องเข้ามา เขาขมวดคิ้วอยากหลบ แต่มันกลับทำให้แผลที่ท้ายทอยกระทบกระเทือน เจ็บจนสูดปาก “ซี้” เสียงหนึ่ง
“เจ็บเหรอ?” จี้หวยโจวตกใจจนมือไม้สั่นไปหมด “ตรงไหนเจ็บ? ผมไปเรียกหมอให้!”
“อย่า…” เสียงของเสิ่นอี้แหบพร่ามาก ในลำคอเหมือนมีกรวดทรายขัดสีอยู่ “น้ำ…”
จี้หวยโจวร้อนใจรีบควบมือไปหยิบกระติกน้ำร้อนบนตู้หัวเตียง รินน้ำอุ่นๆ ใส่หลอดดูดยื่นส่งให้
เขาประคองเสิ่นอี้ลุกนั่งครึ่งตัวอย่างระมัดระวัง ยัดหลอดดูดใส่เข้าไปในปากของเขา
เสิ่นอี้ดื่มไปสองอึกก็ไม่ดื่มแล้ว นอนกลับลงบนหมอนตามเดิม สีหน้าถึงจะขาวจนน่ากลัว แต่แววตาดูมีชีวิตชีวามากกว่าเมื่อก่อน
เขาจ้องมองจี้หวยโจวอยู่นานครู่หนึ่ง
“ดูยังกับคนป่าอะไรอย่างนั้น” เสียงของเสิ่นอี้เบามาก แฝงน้ำเสียงขยะแขยงตามปกติอยู่หน่อยๆ
จี้หวยโจวฟังคำนี้แล้ว จมูกพลันแสบขึ้นมา น้ำตาแทบจะร่วงลงมาอีกครั้ง
เขาสูดจมูกฟุดฟิด ยื่นมือไปลูบหน้าของเสิ่นอี้ “ขอแค่เธอฟื้นขึ้นมาได้ ฉันเป็นคนป่าก็ได้”
เสิ่นอี้ไม่หลบมือเขา ปล่อยให้มือหยาบกระด้างนั้นวนคลึงอยู่บนหน้าตนเอง เขาขยับตัวอยากเปลี่ยนท่า ผลคือตรงเอวเจ็บขึ้นมา กลั้นไม่อยู่ร้องอู้ออกเสียง
จังหวะนั้นเอง หมอนำพยาบาลเข้ามาตรวจห้อง
“ฟื้นแล้วเหรอ?” หมอเดินเข้ามา เปิดผ้าห่มดูรอยฟกช้ำบนตัวของเสิ่นอี้ “รู้สึกยังไงบ้าง? มึนหัวไหม? อยากอ้วกไหม?”
“มึน ปวดเอว” เสิ่นอี้บอกตามตรง