ช่วงบ่าย หมอมาตรวจห้อง ดูอาการของเสิ่นอี้พบว่าค่าต่างๆ คงที่แล้ว จึงจัดให้ย้ายไปห้องผู้ป่วยธรรมดา
เป็นห้องคู่ แต่เตียงข้างๆ ไม่มีคนอยู่ เงียบดีทีเดียว
เก็บของเสร็จ เสิ่นอี้พิงหัวเตียง มองแผ่นหลังของจี้หวยโจวที่กำลังวุ่นวายนั่นนี่
“หยุดก่อนเถอะ” เสิ่นอี้พูด “มานั่งเป็นเพื่อนหน่อย”
จี้หวยโจววางแก้วน้ำไว้ตรงที่มือเขาเอื้อมถึง แล้วนั่งลงข้างเตียงอย่างเรียบร้อย จับมือเขาไว้ “เหนื่อยมั้ย อยากนอนต่ออีกหน่อยไหม”
“นอนมาทั้งวันแล้ว นอนไม่หลับหรอก” เสิ่นอี้ขยับนิ้ว กุมอุ้งมือของจี้หวยโจวไว้ “บ่ายนี้พี่โจวบอกว่ามีธุระ เรื่องอะไรน่ะ”
ตอนนี้จี้หวยโจวไม่อยากให้เสิ่นอี้เอ่ยปากถามเรื่องของกู้เยี่ยนถิง และก็ไม่คิดจะบอกเขาว่าสถานการณ์ตอนนี้สำหรับพวกเขาไม่สู้ดีนัก ในแววตาจึงฉายแววหม่นหมองที่แทบสังเกตไม่ได้ เขาจึงเล่าเรื่องที่ก่อนเกิดเหตุเคยถามโจวอวี่หลิงให้เสิ่นอี้ฟัง หวังเบี่ยงเบนความสนใจเขา
“อ๋อ เรื่องนั้นน่ะ” จี้หวยโจวลูบหลังมือเสิ่นอี้เบาๆ “ฉันถามเรื่องบ้านไง ดูๆ ไว้ว่าจะหาที่ที่มีความปลอดภัยสูงได้บ้าง”
เสิ่นอี้ชะงัก “ว่าไงนะ”
“อืม” จี้หวยโจวพยักหน้า “แต่เดิมเราก็กำลังดูบ้านอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ฉันอยากหาหมู่บ้านที่แยกทางรถกับทางเดิน มียามเดินตรวจตราตลอด 24 ชั่วโมง ดีที่สุดคือแบบที่เข้าประตูต้องรูดบัตรสามรอบ”
“เงินพอเหรอ” เสิ่นอี้ถาม “เงินเราคงไม่พอซื้อหมู่บ้านดีๆ แบบนั้นมั้ง”
“พี่โจวบอกว่าจะออกเงินก้อนให้ก่อน แล้วฉันค่อยทำงานใช้คืนเขา”
“ออกให้ก่อน” เสิ่นอี้ขมวดคิ้ว เสียงเครียดเล็กน้อย “เราก็เป็นหนี้เยอะพอแล้วนะ ยังจะเป็นหนี้บุญคุณใครอีก...”
“ไม่เป็นไรหรอก พี่โจวไม่ได้ขาดแคลนเงินแค่นี้” จี้หวยโจวบีบอุ้งมือเขาเบาๆ ปลอบโยน “อีกอย่างบ้านหลังนี้เราต้องซื้อดีๆ แหละ พวกบ้านเก่าเล็กทรุดโทรมที่ระบบรักษาความปลอดภัยหละหลวม ถ้าพวกสกุลกู้อยากบุกเข้ามาจริงๆ ก็กันไม่อยู่ เราซื้อที่ที่แข็งแรงดั่งกำแพงเมือง ฉันจะได้ไปทำงานอย่างสบายใจ ไม่งั้นออกไปทำงานข้างนอก ใจฉันก็จะคอยพะวักพะวงถึงเธอตลอด”
เสิ่นอี้ไม่พูดอะไร ได้แต่มองตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถอนหายใจเบาๆ “แล้วแต่เธอเถอะ”