จี้หวยโจวหยุดพักรักษาตัวครบหนึ่งสัปดาห์
เช้าวันจันทร์ ฟ้ายังไม่ทันสางดี เขาก็ย่องเบา ๆ ลุกขึ้น มุดเข้าไปในครัวเริ่มทำอาหารเช้า
เมื่อเสร็จทุกอย่างแล้ว จี้หวยโจวปิดฝาครอบอาหารให้เรียบร้อย ทิ้งโน้ตไว้บนโต๊ะว่า: เมียครับ ผมไปทำงานก่อนนะ ซาลาโปอุ่นอยู่ในหม้อ รีบกินตอนร้อน ๆ อยากกินอะไรตอนเย็นส่งข้อความมาบอกนะ
เขาถูมือเบา ๆ ส่องกระจกจัดคอเสื้อเชิ้ตที่ซักจนสีตก ก่อนสูดลมหายใจลึก เปิดประตูออกไปเบียดรถไฟใต้ดินชั่วโมงเร่งด่วน
ที่บริษัททุกอย่างเป็นปกติ
จี้หวยโจวลาพักไปทั้งสัปดาห์ นึกว่าหัวหน้าจะหาเรื่องเล่นงาน หรือกู้เยี่ยนถิงจะวางแผนกลั่นแกล้งอะไรรออยู่
แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นในวันแรก
หัวหน้างานไม่แม้แต่จะเอ่ยชื่อเขาในที่ประชุมเช้า ซึ่งผิดปกติอย่างมาก เพื่อนร่วมทีมก็มองเขาด้วยแววตาหวาดระแวง เพราะคนที่กล้าใช้กฎหมายแรงงานสู้กับหัวหน้า แล้วยังลาพักยาวกลับมาได้อย่างปลอดภัย ภูมิหลังคงไม่ธรรมดา
วันนี้กู้เยี่ยนถิงไม่อยู่ที่บริษัท จี้หวยโจวจ้องหน้าจอโค้ด แต่ในสมองกลับวนเวียนทบทวนโครงเรื่องเดิม
ในเนื้อเรื่องเดิม หลังจากที่กู้เยี่ยนถิงได้พบกับเสิ่นอี้และสารภาพว่าชอบพอแล้ว เขาก็ไม่เคยปิดบังอะไรอีกเลย
เขาสร้างภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบให้ตัวเอง หมั่นสร้างเหตุบังเอิญให้พบเจอ พาเสิ่นอี้ไปร้านอาหารหรู นิทรรศการศิลปะส่วนตัว ไปยังสถานที่ที่เสิ่นอี้ไม่เคยย่างกรายมาก่อน เขาเข้าหาในฐานะผู้ตามจีบ ถือดีกรีได้เหมาะเจาะงามสง่า ไม่เคยล้ำเส้น เพียงแค่ให้เสิ่นอี้เห็นความเป็นไปได้ของชีวิตอีกรูปแบบหนึ่ง
ในขณะเดียวกัน เขาก็กดดันเจ้าของร่างเดิมในบริษัทไม่หยุดหย่อน ทำให้เจ้าของร่างเดิมอับอายขายหน้าในโปรเจกต์ครั้งแล้วครั้งเล่า ถูกทำโทษ ถูกประกาศประจานทั้งแผนก บีบให้พนักงานธรรมดาคนหนึ่งจนมุมไม่มีทางไป เจ้าของร่างเดิมอัดอั้นโทสะไว้เต็มหัวแต่ระบายออกไม่ได้ พอกลับบ้านก็ทะเลาะกับเสิ่นอี้ ดังขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นขว้างปาข้าวของ ทำร้ายเสิ่นอี้ และทุกครั้งที่อยู่เบื้องหลัง เขาล้วนรู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด และพึงพอใจอย่างยิ่งกับผลลัพธ์ของตน