เผยเยี่ยนชวนกลับประเทศมาได้สองเดือนแล้ว แต่ตลอดช่วงนั้นเขายุ่งอยู่กับการจัดการเรื่องบริษัทอ้าวชวง จนแทบไม่มีเวลาว่าง
เพิ่งจะมีเวลาว่างก็ช่วงสองวันนี้เอง เพื่อน ๆ เลยนัดจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เขา
บังเอิญเหลือเกิน สถานที่ดันเป็นสโมสรชิงซานหู
เขายังได้เห็นคำโกหกของเฉินอู้ที่พรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายด้วย
เจ้าหล่อนช่างมีความคิดสร้างสรรค์ เอาไปใช้กับเรื่องไม่เข้าท่าเสียหมด
“พี่เยี่ยนยุ่งจริง ๆ นะ กลับประเทศมาตั้งสองเดือนกว่าจะได้นัดเจอ แล้วนี่คิดจะพาตระกูลเผยกวาดเรียบทั่วประเทศหรือไง?”
เหวินสือโอบไหล่เผยเยี่ยนชวนไว้ “มาช้าตั้งสองเดือน นายต้องดื่มลงโทษตัวเองสามแก้วก่อน”
คนอื่น ๆ พากันส่งเสียงโห่ บอกว่าไม่ได้เจอกันตั้งนาน แค่สามแก้วจะไปพออะไร ต่อให้สามสิบแก้วก็ยังน้อยไป
เผยเยี่ยนชวนนั่งลงบนโซฟา น้ำเสียงเรียบเฉย “ขับรถมา”
“ก็เรียกคนขับรถสิ”
นอกจากเหวินสือที่โตมาด้วยกันกับเผยเยี่ยนชวนแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนเป็นเพื่อนในแวดวงเดียวกัน แม้ไม่สนิท แต่ก็เรียกชื่อกันได้
เห็นเขาไม่อยากดื่มจริง ๆ เหวินสือจึงไม่เซ้าซี้ให้เสียอารมณ์ “ช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่?”
เผยเยี่ยนชวนนึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า
“ไล่จับแมวแหย่หมา”
……
เฉินอู้คิดว่าตอนนี้ตัวเองดูเหมือนแมวจริง ๆ
อาศัยจังหวะที่คุณจ้าวหันไปทางอื่น เธอก็หลบฉาก แล้วค่อย ๆ ย่องออกจากสโมสรไป
จากนั้นก็กลับบ้าน
ทำงานมาหลายปี ในที่สุดเธอก็กลายเป็นคนเก่าแก่เจนสนามไปแล้ว
เบื้องบนมีนโยบาย เบื้องล่างก็มีวิธีรับมือ
แต่ต่อให้เตรียมวิธีรับมือไว้แค่ไหน ก็สู้เจ้านายหน้าด้านไม่ได้อยู่ดี
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
หลังจากย่องออกจากสโมสรมา เฉินอู้ก็เดินไปข้างรถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาของเผยเยี่ยนชวนอย่างเงียบเชียบ
จากนั้นก็หยิบลิปสติกออกมา
พวกชอบได้ของฟรีก็ต้องจ่ายราคาอะไรสักอย่างบ้างสิ ใช่ไหม?
ถึงจะเสียลิปสติกไปแท่งหนึ่ง แต่ความอัดอั้นในอกของเฉินอู้ก็ได้ระบายออกมาจนหมด
แล้วเธอก็กลับบ้านด้วยอารมณ์เบิกบาน
……
หลังจากเผยเยี่ยนชวนสังสรรค์กับเพื่อน ๆ เสร็จ ทุกคนก็ทยอยกันออกมาจากสโมสร
ผู้จัดการสโมสรรีบวิ่งเข้ามาหาอย่างลนลาน สีหน้าเคร่งเครียด “คุณเผย... รถของคุณ...”
เผยเยี่ยนชวนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยถาม “รถเป็นอะไร?”
“คุณดูเองดีกว่าครับ”
พูดจบ ผู้จัดการก็ขยับหลีกทางให้
เผยเยี่ยนชวนเห็นรถเบนท์ลีย์ เบนเทย์กาของตัวเองมีตัวอักษรสี่ตัวเขียนด้วยอะไรสักอย่างสีแดงอยู่บนรถว่า
ไอ้ผู้ชายเฮงซวย
เผยเยี่ยนชวนเลิกคิ้ว สีหน้าของเขาไม่ได้ดูโกรธ
แต่กลับเห็นด้วยกับคำพวกนั้นเสียมากกว่า...
เขาจิ๊ปาก “ลายมือห่วยจริง”
ผู้จัดการไม่รู้ว่าคุณชายคนนี้กำลังโกรธหรือเปล่า จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วถามว่า
“คุณเผย เราตรวจเจอแล้วครับว่าใครเป็นคนเขียน จะให้ช่วยแจ้งตำรวจไหมครับ?”
เผยเยี่ยนชวนหรี่ตามองผู้หญิงในหน้าจอที่กำลังบิดเอวเขียนตัวอักษรบนกระจกหน้ารถ
เป็นเธอจริง ๆ ด้วย
ไม่ผิดจากที่เขาคิดไว้เลย
เผยเยี่ยนชวนบอกว่า “ไม่ต้องแจ้งตำรวจ ส่งวิดีโอมาให้ผมก็พอ”
“ได้ครับ คุณเผย”
พอได้ยินว่าไม่ต้องแจ้งตำรวจ ผู้จัดการก็โล่งอก รีบพูดว่า “คุณเผย เรื่องนี้เป็นเพราะทางเราดูแลไม่ทั่วถึง ทำให้คุณต้องลำบากใจ ค่าใช้จ่ายของคุณกับเพื่อน ๆ วันนี้ เราจะลดให้ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ แล้วหักส่วนลดให้เลยครับ”
เผยเยี่ยนชวนส่งเสียงรับคำ
เหวินสือเพื่อนเก่าของเขาขยับเข้ามาแซว “เพิ่งกลับมาได้สองเดือนก็ไปทำสาวโกรธจนด่าว่านายเป็นผู้ชายเฮงซวยแล้ว ไม่เสียชื่อจริง ๆ นะ เผยเยี่ยนชวน!”
เผยเยี่ยนชวนปัดแขนเหวินสือออก
ลองคิดดูดี ๆ ก็ไม่ใช่เขาไปหาเรื่องเธอก่อนสักหน่อย
เธอต่างหากที่เป็นฝ่ายเข้ามาหาเอง
มีสาวมาหาถึงที่ ใครจะปฏิเสธลง?
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นสเปกที่เขาชอบเสียด้วย
……
หลังกลับถึงบ้าน เฉินอู้อาบน้ำอย่างสบายใจ แล้วก็เริ่มวุ่นวายกับการหางานใหม่ในเว็บไซต์สมัครงาน
วันนี้เธอเล่นงานเขาแบบนี้ สุดท้ายคงโดนไล่ออกแน่
เตรียมตัวไว้แต่เนิ่น ๆ ดีกว่า
ระหว่างที่เลื่อนดูอยู่ จู่ ๆ ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาในวีแชต
เธอกดเข้าไปดู เห็นว่าเป็นคำขอเพิ่มเพื่อนจากคนที่ชื่ออีฟส์
ใครกันนะ?
เธอก้มดูข้อความยืนยันคำขอ
เผยเยี่ยนชวน