หลินเจินความจำเสื่อมแล้ว
ลืมตาขึ้นมา เธอกลับนอนอยู่บนเตียงของคู่หมั้นน้องสาวตัวเองอย่างหน้าตาเฉย
พรุ่งนี้ก็จะเป็นงานแต่งงานของฮั่วเยี่ยนกับเวินสวี่ น้องสาวต่างแม่ของหลินเจินแล้ว
หลินเจินกำเศษชุดชั้นในที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ไว้ในมือ ซุกตัวอยู่มุมเตียง ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว
ชายข้างๆ ครางต่ำด้วยความพึงพอใจ เปิดผ้าห่มขึ้นแล้วลุกเดินตรงไปยังห้องน้ำ แม้แต่หางตาก็ไม่เหลียวกลับมามองเธอ
สภาพจิตใจของหลินเจินพังทลายลงอย่างสมบูรณ์
ฮั่วเยี่ยน ชายผู้ทรงอำนาจที่สุดในวงสังคมปักกิ่ง พรุ่งนี้ก็จะแต่งงานกับเวินสวี่อยู่แล้ว แต่ทำไมเธอกลับมาหลับนอนกับเขาคืนก่อนวันแต่งงาน?
การตกแต่งภายในห้องสไตล์เคร่งขรึม มีเพียงโคมไฟสีเหลืองนวลข้างเตียงที่ให้แสงสว่างเล็กน้อยส่องประกายริบหรี่
แผ่นหลังรู้สึกเย็นวาบ จู่ๆ เธอก็จามออกมาอย่างแรง รีบหดตัวกลับเข้าไปในผ้าห่ม ใช้ผ้าห่มพันรอบตัวแน่นจนมิดชิด เหลือเพียงแสงเล็ดลอดเข้ามาเล็กน้อย
สมองของเธอตื้อไปหมด จำเรื่องราวเมื่อคืนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แม้จะเป็นหน้าร้อน แต่ในห้องกลับมีไอเย็นแผ่ซ่านอยู่เป็นระยะ
เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลงกะทันหัน ประตูถูกผลักออก แสงส่องเข้ามาจนห้องนอนสว่างขึ้นไม่น้อย
หลินเจินอดไม่ได้ที่จะแอบยื่นศีรษะออกมานิดหน่อย
ชายหนุ่มมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอว ไหล่กว้างเอวสอบ รูปร่างสัดส่วนสมบูรณ์แบบ หน้าท้องมีเส้นเอ็นรูปตัววีลากลงมา โดยเฉพาะใบหน้าที่คมคายไร้ความรู้สึกนั้น หลินเจินมองแล้วก็อดใจสั่นตามไม่ได้
ใครๆ ก็รู้ว่าฮั่วเยี่ยนมีเพียงเวินสวี่อยู่ในใจเสมอมา สายตาไม่เคยเหลือบไปมองผู้หญิงอื่นเลยแม้แต่น้อย
แต่เมื่อคืนนี้ พวกเขากลับพันพัวและแนบชิดกันอย่างชัดเจน
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าหลินเจินก็แดงซ่านขึ้นมาทันที ฮั่วเยี่ยนค่อย ๆ เดินมาใกล้เตียง หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม
เธอไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง เธอแอบชอบฮั่วเยี่ยนและไม่เคยกล้าให้ฮั่วเยี่ยนรู้ แล้วตอนนี้มาอยู่บนเตียงเขา ทั้งยังมีสัมพันธ์กับเขาได้ยังไงกัน
ในแสงสลัว ท่าทางมึนงงลนลานของผู้หญิงคนนั้นตกอยู่ในสายตาฮั่วเยี่ยน เขาขมวดคิ้วหนาเล็กน้อย สีหน้าหมองลงไปสองสามส่วน
เห็นเธอไม่ขยับ ชายหนุ่มก็ยิ่งย่นคิ้วแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขาชะงักไปไม่กี่วินาที แล้วก็เดินมาที่เตียง
หลินเจินเห็นเขาท่าทางเหมือนจะขึ้นมาบนเตียง ตกใจจนกระโจนออกมาจากผ้าห่มทันที
พลอยดึงผ้าปูที่นอนห่อหุ้มตัวเองอย่างมิดชิดไปด้วย
"ขอ... ขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ฉันไปเดี๋ยวนี้"
หลินเจินทำท่าทางหวาดระแวงเต็มที่ สีหน้าเคร่งขรึมของฮั่วเยี่ยนถึงได้คลายลงเล็กน้อย
หลินเจินก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่ถูกโยนเกลื่อนพื้นอยู่เต็มไปหมด ถือไว้ในมืออย่างลวก ๆ แล้ววิ่งไปที่ประตู
ฮั่วเยี่ยนดึงผ้าขนหนูที่เอวออก แล้วนอนลงบนเตียง
เป็นธรรมชาติอย่างไม่มีอะไรขัดแย้งเลย เหมือนกับที่เขาทำแบบนี้มานานแล้ว
หลินเจินจับผ้าห่มไว้แน่นแล้วค่อย ๆ หันกลับมามองฮั่วเยี่ยนด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
"น้องเขย—"
ชายบนเตียงถือไอแพดอยู่ในมือ เพิ่งเปิดข่าวยังไม่ทันได้อ่านหัวข้อ
ได้ยินหลินเจินเรียกตัวเองแบบนั้น ดวงตาที่หลุบลงก็เงยขึ้นในที่สุด
เขากวาดสายตาคมกริบผ่านใบหน้าหลินเจิน ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง คางที่เย็นชาแข็งกร้าวกระตุกแน่น สายตาคมวาววับ แทงทะลุจ้องจับอยู่ที่เธอ
"เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?"
แรงกดดันถาโถมเข้าใส่ หลินเจินไม่กล้ามองหน้าเขาตรง ๆ "มันดึกมากแล้ว ขอรบกวนให้คุณไปส่งฉันหน่อยได้ไหม"
เขาไม่ได้รู้สึกหวั่นกลัวใด ๆ แต่เธอกลับอับอายเสียจนไม่มีที่ให้ซุกหน้า
ฮั่วเยี่ยนกำแท็บเล็ตในมือแน่นขึ้นทันที ดวงตาสีดำลึกล้ำแวบผ่านแววเยาะเย้ยอย่างชัดเจน ก่อนจะหายไปในชั่วพริบตา
เขาก้มกลับลงมามองหน้าจอ ไม่สนใจเธอ
หลินเจินแข็งค้างอยู่ตรงนั้น เต็มไปด้วยความอัดอัดและสิ้นหวัง พักหนึ่งถึงค่อยเอ่ยเสียงเบา "งั้นฉันนั่งแท็กซี่กลับเองแล้วกัน"
เธอวางมือลงบนลูกบิดประตู กำลังจะผลักประตูจากไป เสียงเย็นยะเยือกของฮั่วเยี่ยนก็ดังขึ้นกะทันหัน ตอกเข้าหูเธออย่างแม่นยำ
"ห้องของเธออยู่ถัดไป"
"???"
หลินเจินยิ่งงงหนักกว่าเดิม
ฮั่วเยี่ยนเตรียมห้องของเธอไว้ที่นี่ แล้วเวินสวี่ล่ะ?
เธออยู่ในห้องของฮั่วเยี่ยน เวินสวี่ในฐานะเจ้าสาวตอนนี้อยู่ที่ไหนกัน
เธอเพียงแค่คิดว่าเขาไม่เข้าใจเจตนาของเธอ จึงแข็งทื่อหันกลับไป ไม่กล้าสบตากับเขาเลยตลอด
"ฉันกลับดีกว่า ยังไงพวกเราก็ไม่สนิทกันเท่าไหร่"
ไม่สนิทจริง ๆ นั่นแหละ แฟนคนปัจจุบันของเธอคือจิ้นหางซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของฮั่วเยี่ยน เวลาเธอไปกินข้าวที่บ้านกับจิ้นหางก็เจอฮั่วเยี่ยนบ่อย ๆ
หลินเจินจำได้ว่าฮั่วเยี่ยนไม่เคยมองเธอเลยสักครั้ง
ฮั่วเยี่ยนคนนี้เป็นนักธุรกิจชั้นยอดที่ไม่มีใครในวงสังคมปักกิ่งไม่รู้จัก ไม่ว่าจะเป็นภูมิหลัง ความรู้ ชาติตระกูล หรือแม้แต่ตัวเขาเอง ล้วนเป็นตัวเลือกสามีอันดับหนึ่งที่ฝังอยู่ในกระดูกของเหล่าสตรีผู้ดี
ผู้ชายที่รวมข้อดีไว้ทุกอย่างไม่ควรจะเจ้าชู้สำมะเลเทเมา แต่เขากลับภักดีต่อเวินสวี่เพียงคนเดียว
แค่ข้อนี้ หลินเจินก็มีความสงสัยในตัวเขามากขึ้นอีกหลายส่วน
แรกพบฮั่วเยี่ยนทำเสียคนไปทั้งชีวิต ครั้งแรกที่เห็นหน้าฮั่วเยี่ยน หลินเจินถึงได้รู้ว่าประโยคที่เล่าสืบกันมาในหนังสือมันเป็นเรื่องจริง
เธอมีแฟนอยู่แล้วแต่ก็แอบหลงรักเขาตั้งแต่แรกเห็นโดยไม่ตั้งใจ และฮั่วเยี่ยนก็กำลังจะแต่งงานกับเวินสวี่
ฮั่วเยี่ยนปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตเบา ๆ น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความมั่นใจแน่นอน
"หลินเจิน เธอแค่หัวกระแทกจนสมองได้รับการกระทบกระเทือนเล็กน้อย แกล้งความจำเสื่อมทำไม"
หลินเจินชะงักไป
หัวกระแทก ความจำเสื่อม?
ฮั่วเยี่ยนหยิบโทรศัพท์บ้านต่อสายลงไปข้างล่าง
"ขึ้นมาหน่อย"
หลินเจินเท้าเปล่าเหยียบอยู่บนพรม ฮั่วเยี่ยนไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเธอเลย
บรรยากาศกดดัน อึดอัด
ประตูถูกผลักจากข้างนอกเข้ามา แม่บ้านจางยืนอยู่หน้าประตูอย่างนอบน้อม
"คุณหลิน มากับฉันเถอะค่ะ"
หลินเจินมึนงงไปหมด เดินตามหลังเธอไปอย่างว่าง่าย
แม่บ้านจางไม่ได้พาเธอไปห้องข้าง ๆ แต่เดินไปยังห้องนอนเล็กที่มุมตะวันตกเฉียงใต้ของวิลล่า
"คุณหนูหลานเพิ่งงอแงตามหาคุณ คุณชายพรุ่งนี้ยังต้องไปบริษัท อย่าให้คุณหนูหลานรบกวนคุณชายนอน"
แม่บ้านจางสั่งเสร็จก็ทิ้งหลินเจินไว้หน้าประตู แล้วหมุนตัวเดินจากไป
หลินเจินงงไปทั้งตัว
ในห้อง มีเด็กน้อยตัวหอมนั่งกอดเข่าร้องไห้สะอื้นอยู่บนเตียง พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ก็โยนตุ๊กตาทิ้งทันที ซวนเซวิ่งเข้ามา
"คุณแม่ หลานหลานไม่อยากนอนคนเดียว กลัว"
น้ำเสียงนุ่มนิ่มใสกังวานมาพร้อมกลิ่นนมหอมอ่อน ๆ หน้าตาหนูน้อยเหมือนพิมพ์เดียวกันกับเธอ สมองหลินเจินว่างเปล่าไปชั่วขณะ แทบจะเป็นลมล้มพับไป
เธอมีลูกสาวด้วยเหรอ?
หลินเจินระงับแรงอยากกรีดร้องไว้แน่น ย่อตัวลงกอดเด็กน้อยไว้เต็มอ้อมแขน
"หลานหลานเหรอ?"
เด็กน้อยหอมฟุ้งเหมือนซาลาเปาไส้ครีมที่เพิ่งออกมาจากซึ้ง ได้กลิ่นหอมจนอยากกัดสักคำ
ตัวก็นุ่มนิ่มอีกด้วย
เธอกอดหลานหลานอย่างทะนุถนอม แล้วถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทาอย่างรุนแรง
"หลานหลาน บอกแม่หน่อย สี พ่อของหนูคือใคร"
หลานหลานยื่นมือน้อยอ้วนป้อมขึ้นมา เป่าบาดแผลบนหน้าผากเธอเบา ๆ ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงเด็ก ๆ "แม่ไม่เจ็บแล้วนะคะ~ แม่ลืมทุกอย่างเลยหรือเปล่าคะ? พ่อแซ่ฮั่ว ชื่อฮั่วเยี่ยนค่ะ!"
หึ่ง——
หลินเจินแทบหาวิญญาณตัวเองไม่เจอ
ตื่นขึ้นมาเธอหลับนอนกับฮั่วเยี่ยน แล้วยังมีลูกกับเขาด้วยเหรอ?