บทที่ 1 ยามค่ำคืน ใต้ต้นไห่ถัง
เวลา: ปลายเดือนสิงหาคม ปี 1989
สถานที่: ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อำเภอฮว่า หมู่บ้านอู๋เจียโกว
【เนื้อเรื่อง】
ค่ำคืน มืดสนิท
อู๋ซิ่วลี่กินข้าวเย็นเสร็จ ก็แอบย่องออกจากบ้าน เธอคลำทางในความมืดมาถึงใต้ต้นไห่ถังใหญ่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน เพื่อรอแฟนหนุ่มที่เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ พรุ่งนี้เป็นวันที่แฟนหนุ่มจะต้องเดินทางไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัย ทั้งสองนัดพบกันใต้ต้นไห่ถังในตอนกลางคืน
ซิ่วลี่เพิ่งเดินมาถึงใต้ต้นไห่ถัง ทันใดนั้น ก็มีเงาดำพุ่งออกมาจากด้านหลังต้นไห่ถัง สวมกอดเอวซิ่วลี่ไว้แน่น
อู๋ซิ่วลี่หันกลับไปมอง ก็เห็นว่าเป็นกังจื่อ (หลี่เสวียกัง)
"กังจื่อ นายจะทำให้ฉันหัวใจวายตายแน่ะ"
"ซิ่วลี่ พรุ่งนี้ฉันก็จะไปแล้ว ให้ฉันได้จูบดี ๆ สักทีเถอะ"
พูดพลาง กังจื่อก็ก้มลงจูบริมฝีปากนุ่มนิ่มของซิ่วลี่ เขาจูบซิ่วลี่ไปด้วย พลางยื่นมือหนึ่งข้างออกมาลูบไล้เรือนร่างซิ่วลี่ไปมา
"ซิ่วลี่ เธอหอมจัง ริมฝีปากก็นุ่ม"
ทั้งสอง จูบกันอย่างเร่าร้อน
ในปากของกังจื่อค่อย ๆ เริ่มมีเสียงหอบหายใจแรงขึ้น ทันใดนั้น เขาก็ยื่นมือหนึ่งข้างออกมา ถลกกระโปรงของซิ่วลี่ขึ้น
"ซิ่วลี่ พรุ่งนี้ฉันก็จะไปแล้ว วันนี้ มอบตัวเธอให้ฉันเถอะนะ"
"กังจื่อ ฉันกลัว ฉันกลัวเจ็บ"
"ซิ่วลี่ ไม่ต้องกลัว ฉันจะเบามือ"
พูดพลาง กังจื่อก็ยังไม่ทันรอให้ซิ่วลี่ตอบตกลง ก็รีบ...
เสียงครางแผ่วเบาดังขึ้น ซิ่วลี่ก็ได้เปลี่ยนผ่านจากเด็กสาวมาเป็นหญิงสาวอย่างสมบูรณ์
"กังจื่อ นาย..."
"ซิ่วลี่ อย่าพูด หลับตาเถอะ"
ไม่กี่นาทีต่อมา ซิ่วลี่ที่เดิมทีเขินอายขัดขืน ก็เปล่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาจากปาก เสียงนั้นราวกับบทเพลงที่ไพเราะเลิศล้ำ ทำลายความเงียบงันของราตรี
...
"ซิ่วลี่ เจ็บไหม"
"เจ็บ"
"แล้วรู้สึก...ดีไหม"
"กังจื่อ...ฉัน..."
"ซิ่วลี่ มหาวิทยาลัยก็อยู่ในเมือง ต่อไปเธออาทิตย์ละครั้งมาหาฉันนะ ได้ไหม ถึงตอนนั้นฉันจะพาเธอออกไปเที่ยว"
...
ซิ่วลี่กลับจากหัวหมู่บ้านมาถึงบ้านก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว พอเข้าประตูไป แม่ก็นั่งรออยู่บนเตียงอิฐในห้องด้านใน
"ซิ่วลี่ เธอไปไหนมา ทำไมเพิ่งกลับมา"
"แม่ ฉัน..."
"พูดมา ไปไหนมา หรือไปหาอ้ายกังจื่อนั่นอีกแล้ว แม่เคยบอกแล้วว่าไอ้กังจื่อน่ะไม่ใช่คนดี หมู่บ้านหน้า ลูกสาวบ้านหูลู่เอ้อ ปีก่อนยังโดนมันย่ำยี แล้วมันก็ไม่เอาเขาแล้ว เรื่องนี้ใคร ๆ ก็รู้"
"แม่! กังจื่อไม่ใช่คนแบบนั้นนะ"
"ยังปากแข็งอีก ไปไหนมาแน่"
ขณะนั้น หลี่ซู่ฉิน แม่ของอู๋ซิ่วลี่ ก็เหลือบมองกระโปรงของซิ่วลี่ จู่ ๆ นางก็ตกใจสุดขีด: นางพบว่าบนกระโปรงสีฟ้าของซิ่วลี่ มีคราบเลือดสีแดงสดอยู่ก้อนหนึ่ง
"ซิ่วลี่? เธอกับไอ้กังจื่อ? มันทำมิดีมิร้ายเธอแล้วรึ"
"แม่ ฉัน..."
"ซิ่วลี่ ว่ามานะว่าเกิดอะไรขึ้น มันข่มขืนเธอ หรือว่าเธอเต็มใจ พ่อเธอตายเร็ว แม่เลี้ยงดูเธอกับน้องตามลำพัง มันง่ายนักรึไง"
"แม่ ต่อไปหนูไม่กล้าแล้ว"
"พูดอย่างนี้ แสดงว่าเธอเต็มใจงั้นสิ"
ซิ่วลี่พยักหน้า
หลี่ซู่ฉินคว้าที่ปัดขนไก่บนเตียงอิฐแล้วก็ฟาดลงบนร่างซิ่วลี่
"ฉันจะตีไอ้เด็กหน้าไม่อายนี่ให้ตาย เธอยังไม่ได้ออกเรือน ก็เสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว จะให้ฉันเอาหน้าไปไว้ที่ไหนไปเจอคนอื่น"
พูดไปพลาง หลี่ซู่ฉินก็ใช้ที่ปัดขนไก่ฟาดลงบนแผ่นหลังซิ่วลี่ไปพลาง
"แม่...แม่...อย่าตีหนูเลย หนูรักกังจื่อ กังจื่อก็รักหนู เราสองคนเต็มใจกัน"
"อ้ายเด็กเวรนี่ ถึงพวกแกจะเรียนอยู่ห้องเรียนเดียวกัน แต่มันสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ส่วนแกสอบตก ต่อไปพวกแกไม่มีทางเป็นไปได้หรอก"
...
ตีไปตีมา หลี่ซู่ฉินก็เหนื่อย นางโยนที่ปัดขนไก่ทิ้ง แล้วร่ำไห้สะอึกสะอื้นออกมา
"ฉันหลี่ซู่ฉินนี่ช่างทุกข์เหลือเกิน ถึงได้คลอดลูกสาวหน้าไม่อายอย่างแกออกมา"
"แม่ หนูไม่ผิด หนูรักกังจื่อ"