ตอนที่ 2 สาวงามไปหาถึงบ้าน
กลางดึก สาวงามพลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย ความเจ็บราง ๆ ที่แล่นขึ้นตามร่างกาย ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดจนนอนไม่หลับ
เรื่องระหว่างหญิงสาวหมู่บ้านใกล้เคียงที่แม่เล่า กับกังจื่อ มันตกลงเป็นอย่างไรกันแน่ กังจื่อจะทิ้งเธอไปจริง ๆ หรือ หลังจากที่เข้ามหาวิทยาลัย
สาวงามนอนไม่หลับเลย เธอคิดแล้วคิดอีก ตัดสินใจว่าจะไปพบกังจื่ออีกสักครั้ง
ไม่รู้ตัวว่าฟ้าเริ่มสางแล้ว สาวงามค่อย ๆ ลุกจากเตียง แอบเหลือบมองแม่ทางห้องใน และน้องชายที่นอนอยู่อีกห้อง ทั้งสองยังหลับสนิท เสียงกรนเบา ๆ ดังเป็นจังหวะ สาวงามจึงย่องออกจากประตูไป
สาวงามเดินมาถึงลานบ้าน แต่ไม่ได้เปิดประตูบานใหญ่ เธอกลัวว่าเสียงเปิดประตูจะรบกวนแม่กับน้อง สาวงามรั้งชายกระโปรงขึ้น แล้วปีนข้ามกำแพงเตี้ย ๆ จากนั้นก็เหวี่ยงขาข้าม แล้วค่อย ๆ หย่อนตัวลงชิดกำแพง
“ตึง!”
สาวงามหยุดอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง กลัวแม่จะได้ยินเสียง แล้วจึงก้าวพ้นประตูออกไป
สองนาทีผ่านไป ประตูห้องในยังคงนิ่งสนิทไม่มีการเคลื่อนไหว สาวงามลุกขึ้นแล้ววิ่งไปทางบ้านกังจื่อที่อยู่ทิศตะวันตกของหมู่บ้าน
พ่อแม่ของกังจื่อไปทำงานที่เมืองใต้หมดทั้งคู่ ที่บ้านเหลือเพียงเขากับย่า
กำแพงบ้านกังจื่อสูงมาก สาวงามจำเป็นต้องเคาะประตู
สาวงามยกมือขึ้น เคาะประตูเบา ๆ สามครั้ง แต่ในบ้านกลับเงียบสงัด เธอหันกลับไปมองรอบ ๆ ฟ้ายังไม่สว่างจ้า ข้างกายไร้ผู้คน
สาวงามเอนตัวแนบประตูใหญ่ แล้วตะโกนเบา ๆ
“กังจื่อ เปิดประตู”
หลังจากนั้น เธอก็กลั้นลมหายใจ
ทันใดนั้น สาวงามก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากลานบ้าน ครู่หนึ่งต่อมา ประตูก็เปิดออก
“สาวงาม นี่เธอนี่เอง”
กังจื่อยื่นมือดึงมือสาวงาม แล้วพาเดินเข้าบ้านไป
“สาวงาม เธอมาที่นี่ได้ยังไง เพิ่งผ่านไปคืนเดียว คิดถึงฉันแล้วเหรอ”
“กังจื่อ ฉันมีเรื่องจะถามเธอ เรื่องระหว่างเธอกับลูกสาวบ้านหูลู่เอ้อที่หมู่บ้านหลังเขา มันตกลงยังไงกันแน่”
“สาวงาม อย่าไปฟังพวกนั้นพูดเหลวไหล ไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้นเลย”
“สาวงาม ย่าฉันเมื่อคืนไปบ้านอารองที่ในเมือง ที่บ้านมีแค่ฉันคนเดียว”
“คราวนี้ ฉันก็ค่อย ๆ ปรนนิบัติเธอให้สมใจได้สักที”
ยังไม่ทันที่สาวงามจะได้พูดอะไร กังจื่อก็ดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก เขาก้มลงประทับริมฝีปากบนริมฝีปากนุ่มหยุ่นของเธอ
ไม่กี่นาทีต่อมา กังจื่อก็โน้มกายลง…
“สาวงาม ให้ฉันอีกครั้งนะ”
“กังจื่อ ฉันเจ็บ”
“สาวงาม เดี๋ยวชินก็ดีเอง ตอนหลังจะรู้สึกดีมากเลย”
สาวงามพยักหน้า เธอเลิกกระโปรงขึ้น แล้วมอบตัวให้กังจื่ออีกครั้ง
ไม่กี่นาทีต่อมา สาวงามก็เผลอส่งเสียงครางหวานอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจึงส่งเสียงน่าอายเช่นนั้นออกมา แต่ไม่ว่าสาวงามจะพยายามเก็บกลั้นเพียงใด เสียงนั้นก็มิอาจหยุดลงได้
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป กังจื่อยันกายลุกขึ้นนั่ง
เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าผากพลางพูดว่า:
“สาวงาม ฉันบอกแล้วไงว่าเดี๋ยวเธอก็ชินไปเอง เสียงของเธอเมื่อกี้…”
สาวงามหน้าแดงซ่าน เธอกระตุกผ้าห่มมาคลุมกายไว้
กังจื่อมองสาวงาม แล้วพูดยิ้ม ๆ:
“สาวงาม ตอนนี้เธอก็เป็นผู้หญิงของกังจื่อแล้ว จะยังอายฉันอีกเหรอ”
“กังจื่อ เธอได้ตัวฉันไปแล้ว ต่อไป เธอต้องไม่ลืมฉันนะ”
“สาวงาม จะเป็นไปได้ยังไง เธอเป็นถึงสาวงามแห่งโรงเรียนมัธยมของเรา ฉันจะลืมเธอได้อย่างไร”
“สาวงาม ฉันรักเธอ รอให้ฉันเรียนจบมหาวิทยาลัยก่อน ฉันจะแต่งงานกับเธอ”
“กังจื่อ เธอสัญญากับฉันได้ไหม ถ้าเธอผิดคำสัญญา ชาตินี้ฉันไม่ยกโทษให้เธอ”
“สาวงาม จะเป็นไปได้ยังไงกัน ฉันรักเธอจนหมดใจแล้ว จำไว้นะ ทุกวันเสาร์ให้ไปหาฉัน เราจะได้ออกไปด้วยกัน”
“สาวงาม มหาวิทยาลัยครุศาสตร์เจียงเฉิงหาไม่ยากหรอก เข้าเมืองแล้วถามใครก็รู้”
“กังจื่อ ฉันรู้แล้ว พอถึงมหาวิทยาลัย เธอต้องเขียนจดหมายมาหาฉันนะ”
สาวงามมองนาฬิกาข้อมือ หกโมงเช้าแล้ว เธอรีบลุกขึ้น จัดแจงเสื้อผ้าตัวเอง จากนั้นก็รีบพุ่งออกจากประตูบ้าน แล้ววิ่งไปทางบ้านของตน