บทที่ 3 สาวงามจะเข้าเมืองไปทำงาน
อู๋ซิ่วลี่วิ่งมาถึงหน้าประตูบ้าน เธอพบว่าน้องชายที่กำลังเรียนอยู่ชั้น ม.3 กำลังนั่งอยู่ในลานบ้าน อ่านภาษาอังกฤษเสียงดัง
ซิ่วลี่มองผ่านช่องประตูเข้าไปในลานบ้าน โชคดีที่แม่ไม่อยู่ในลานบ้าน เธอรีบทำเสียงแผ่วเบาตะโกนเรียกน้องชายในบ้านว่า:
“ซิ่วปิน เปิดประตูให้พี่เร็ว”
ไม่นาน ประตูก็เปิดออก ซิ่วลี่ค่อยๆ ย่องเท้าเข้าไปในลานบ้าน
ตอนนั้น ซิ่วปินเอ่ยถามว่า:
“พี่ ไปไหนมา เมื่อวานที่แม่พูด เป็นเรื่องจริงเหรอ”
ซิ่วลี่ยกนิ้วขึ้นมาวางที่ริมฝีปากอย่างลนลาน
ซิ่วปินลดเสียงลงพูดว่า:
“พี่ คนในหมู่บ้านต่างพูดว่ากังจื่อไม่ใช่คนดี พี่ไปหากังจื่อมาอีกแล้วเหรอ”
“ซิ่วปิน เธอยังเด็ก เรื่องของผู้ใหญ่ เธอไม่เข้าใจ ตอนนี้เธอตั้งใจเรียน อนาคตได้เข้ามหาวิทยาลัยดีๆ แบบกังจื่อ บ้านเราก็มีความหวังแล้ว”
“พี่ เลิกกับกังจื่อเถอะ กลัวพี่จะเสียเปรียบ กังจื่อก็แค่หน้าตาดี คนอื่นเขาว่ากันว่า เขาเจ้าชู้ไปทั่ว”
“ซิ่วปิน พี่ไม่ต้องให้เธอเป็นห่วง พี่ชอบกังจื่อของเธอ”
พูดจบ ซิ่วลี่ก็เข้าบ้านไป ตอนนั้น เธอพบว่าแม่ยังไม่ตื่น
เธอเดินเข้าไปดูในห้องแม่ เห็นแม่หลี่ซู่ฉินกำลังหันหน้าเข้ากำแพง สะอื้นไห้เบาๆ
“แม่! แม่เป็นอะไรไป”
หลี่ซู่ฉินลุกขึ้นนั่งทันที ซิ่วลี่พบว่า ตอนนี้ใบหน้าของแม่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา
“แม่! แม่เป็นอะไรไป”
ตอนนั้น หลี่ซู่ฉินก็พูดขึ้นมาทันทีว่า:
“ซิ่วลี่ รีบเลิกกับกังจื่อเสีย คนเรา หากก้าวพลาดไปแล้ว ก็จะพลาดไปเรื่อยๆ รีบเลิกกับเขาไป แม่จะฝากคนอื่นหาคนดีๆ ให้ แต่งงานออกไป”
“ไม่ แม่! ฉันชอบกังจื่อ ฉันขาดเขาไม่ได้ ฉันจะเข้าเมือง ฉันจะเข้าเมืองไปทำงาน ฉันจะอยู่กับกังจื่อ”
ได้ยินคำพูดของซิ่วลี่ หลี่ซู่ฉินก็ลุกจากเตียงทันที เธอหยิบไม้กวาดก้านมะพร้าวบนเตียงตีไปที่ซิ่วลี่
“วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย เจ้าคนไม่เอาถ่าน หน้าฉัน ถูกแกทำให้ขายหน้าหมดแล้ว!”
หลี่ซู่ฉินพูดไปพลาง เอาไม้กวาดตีไปที่ตัวของซิ่วลี่
“ผัวะ ผัวะ ผัวะ!”
อู๋ซิ่วลี่กลับไม่หลบ เธอยืนอยู่กับพื้นมองดูแม่หลี่ซู่ฉิน นิ่งไม่ไหวติง ไม้กวาดตีลงบนแขนของอู๋ซิ่วลี่ ทันใดนั้นก็เกิดรอยแดงเป็นทาง
“แม่ อย่าตีพี่ของผม!”
ตอนนั้น ซิ่วปินวิ่งเข้ามาในห้อง เขาดึงแขนของหลี่ซู่ฉินไว้
“พี่ รีบขอโทษแม่ รีบรับปากแม่ว่าจะเลิกกับกังจื่อ”
“ซิ่วปิน นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอ พี่จะไม่เลิกกับกังจื่อ”
ได้ยินคำพูดของซิ่วลี่ หลี่ซู่ฉินก็โกรธจนไฟลุก เธอออกแรงดึงแขนที่ถูกซิ่วปินยึดไว้ออกมาตีไปที่ซิ่วลี่อีกครั้ง
“พี่ รีบขอโทษ พี่ รีบขอโทษเร็ว!”
อู๋ซิ่วลี่ไม่ขอโทษ เธอยืนอยู่กับพื้นตลอดมองดูแม่หลี่ซู่ฉิน
“แม่ ถ้าแน่ก็ตีฉันให้ตายวันนี้เลย ยกเว้นแม่จะตีฉันตาย ไม่งั้นฉันจะไม่เลิกกับกังจื่อ”
ตอนนั้น หลี่ซู่ฉินวางไม้กวาดในมือลง เธอหันตัวไปซบกับเตียง ร้องไห้ฮือๆ
“ฉันทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้มีลูกสาวที่ไม่รู้จักยางอายอย่างแก”
“ฮือๆๆ...”
ฉวยโอกาสที่หลี่ซู่ฉินกำลังร้องไห้อยู่บนเตียง ซิ่วลี่รีบกลับไปที่ห้องของตัวเอง เธอรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเอง ยัดใส่กระเป๋า แล้วเอาเงิน 100 หยวนที่เก็บออมมาหลายปีออกจากลิ้นชัก ยัดใส่กระเป๋าเสื้อ แล้ววิ่งออกจากประตูบ้านไปอย่างรวดเร็ว
“พี่ พี่ พี่จะไปไหน”
“ซิ่วปิน ดูแลแม่ดีๆ พี่จะไปทำงานที่เมืองเจียงเฉิง พี่จะอยู่กับกังจื่อของเธอ”
พูดจบ อู๋ซิ่วลี่ก็เดินออกจากประตูใหญ่ไป